My Week with Marilyn (2011)

In 1956 krijgt de 23-jarige filmfan Colin Clark de opdracht een dagboek bij te houden over het maken van The Prince and the Showgirl, een romantische komedie met Laurence Olivier [Eddie Redmayne] en Marilyn Monroe [Michelle Williams] in de hoofdrollen. Olivier is een klassiek getrainde, ervaren toneelacteur en regisseur die al gauw hoorndol wordt door de schijnbare grillen van Marilyn Monroe, die ook nog eens constant hulp vraagt van haar acteercoach en Method-pionier Paula Strasberg [Zoë Wanamaker] die haar constant moed probeert in te praten. Wanneer blijkt Marilyn en Colin het goed met elkaar kunnen vinden, krijgt de onervaren Colin steeds meer verantwoordelijkheid voor Marilyns welbevinden. Branagh, een enorme fan van Laurence Olivier die vaak met hem is vergeleken, is helemaal in zijn element en Williams is subliem in de niet te onderschatten rol van Monroe, ééntje die bol staat van de valkuilen die ze probleemloos weet te vermijden. Dench heeft een leuk rolletje als co-ster Sybil Thorndike, die meteen aanvoelt wat Marilyn nodig heeft en Redmayne schikt zich voorbeeldig in zijn secundaire, ietwat kleurloze rol. Curtis verkiest luchtigheid boven psychologische diepgang, maar dat is geen al te groot bezwaar.

Helaas nogal oppervlakkig, dit waargebeurde verhaal waarin de 23-jarige Colin Clark (Eddie Redmayne) als assistent op de set van ‘The Prince And The Showgirl’ kennismaakt met Marilyn Monroe en een kortstondige vriendschap met haar beleeft. Michelle Williams is uitstekend als Monroe en Kenneth Branagh is grappig als Laurence Olivier, maar Redmayne is een raadselachtig en nogal saai personage en het script kent weinig memorabele momenten. Het kabbelt allemaal rustig en niet onprettig voort, maar na afloop kan dit direct verwijderd worden van de mentale harde schijf.

Half. Keek de film na het zien van Blonde en dat vond ik een absolute topper. Daarom ook maar eens een tweede film kijken over Monroe, maar deze film focust zich op iemand die klaarblijkelijk op de achtergrond naast haar heeft gelopen. Keek met afloop ook met verbijstering naar het feit dat deze persoon echt heeft bestaan. Ik kan het namelijk maar moeilijk geloven als ik naar deze film kijk. Iedereen wordt zowat neergezet als een schurk en Redmayne als de enige die een beetje goed in zich heeft. Het komische begin rond zijn personage over zijn pad naar succes draagt hier alleen maar aan bij, want ik kan de toonzetting totaal niet serieus nemen. De relatie tussen hem en Williams gaat ook als een sneltrein waardoor we nauwelijks een beeld krijgen aan hoe deze überhaupt is ontwikkeld. Verder een film die nooit echt een gevoel projecteert op de kijker en daarom vooral een brave indruk maakt. Ik heb er niet veel meer over te zeggen. Het verloopt erg vlot en ik kon weliswaar nog eens lachen om het personage van Branagh, maar daar houdt het meeste op. Film die op veel vlakken meer had kunnen zijn en doen, waardoor deze film vooral doodvalt terwijl de kern behoorlijk wat te vertellen heeft.