Dimenticare Palermo (1990)

Waar hebben jullie het over?! Dit is gewoon een Rosi grand cru, met een glansrol voor Belushi. Nooit geweten dat die vent verdorie kon acteren! Ik verwachtte mij aan een soort van kitscherige cash-in, simpel genrewerk met slechte dubbing, een post-poliziotteschi pseudo-la piovra miskleun, maar kreeg een intelligente, gevatte prent voorgeschoteld. Rosi is er wederom in geslaagd om zijn interessegebieden (corruptie, het falen van het systeem, grootstedelijke paranoïa) op een interessante manier te verwerken in deze internationale productie. De hele thematiek dat het bloed kruipt waar het niet kan gaan - je kunt de ragazzo uit Palermo niet uit de ragazzo - beviel me zonder meer. Het meest opmerkelijke is echter dat Rosi een film gemaakt heeft die diepgravend is over de twee verschillende locaties, m.n. New York en Palermo. Vanaf de eerste minuten demonstreert hij een grondig antropologisch inzicht in de stad New York - iets waar het meestal schromelijk aan ontbrak bij zijn Italiaanse confraters. Wanneer de intrige naar Sicilië verplaatst, trekt Rosi pas echt alle registers open. We zien een beeldenpracht van oude ruïnes, een stad in verval, verlaten kastelen van de geruïneerde adel, levendige marktpleinen, vers geserveerde octopus. Het heeft werkelijk iets weg van een erudiet gegidst bezoek in fijn gezelschap, Mia Doornaert of zo. We krijgen ook het kasteel uit Il Gattopardo te zien. Dat Rosi bovendien oude knarren Noiret en Gassman laat opdraven in twee excentrieke bijrolletjes (respectievelijk de directeur van het 'Grand Hotel' en een zekere 'principe') bevestigt helemaal het gevoel van een speling van het lot. Hoeveel verborgen parels herbergt deze schemerzone der cinema nog? Als dit het vagevuur is, blijf ik hier graag nog enkele eeuwen.