Big Mommas: Like Father, like Son (2011)

Een echte tranentrekker was deze film. Niet omdat hij zo grappig is maar gewoon omdat hij zo bar slecht is. Deze film was gewoon zo vreselijk irritant om naar te kijken dat het pijn deed aan mijn ogen. Het flauwe cliché verhaaltje was zo achterlijk, onnozel, preuts (er waren voldoende mogelijkheden om wat bloot te laten zien, maar allemaal werd het zeer flauw teniet gedaan) en kinderachtig als maar wat en sloeg gewoon nergens op. Datzelfde geldt ook voor de uitvoering en humor (zoals de onzin met het poseren bij het schilderen). Net zoals bij de meeste films waarin Martin Lawrence speelt is hij ook in deze film totaal niet grappig. Dit is gewoon achterlijke humor van het laagste soort en ik heb dan ook geen enkele keer moeten lachen. Het meest lachwekkende is nog eigenlijk het belachelijke hoge gemiddelde voor deze film hier. Wat dat betreft zijn ze bij IMDb veel reëler want dit gedrocht van een film verdiend geen hoog punt. Het vreselijke gezang, of beter gezegd gekrijs, was ook niet om aan te horen en ook totaal niet grappig. Eerlijk gezegd schaam ik me kapot dat ik naar deze ellende heb gekeken. Na ca. 80 minuten heb ik hem overigens afgezet want het was gewoon niet meer te harden.

Ik deel absoluut niet het negatieve commentaar van sommige andere mensen hierboven. Ik heb me geen moment verveeld bij deze film. Ik vond het verhaal echt super grappig in elkaar zitten. Het uiterlijk van ' big momma' lieten mij vaak in de lach schieten. De manier waarop er geacteerd werd was niet super goed, maar wel grappig en daar draait het volgens mij om bij een komedie. Ik heb echt stuk gelegen om die dikke bewaker , wat een geweldige vent haha! Inhoudelijk kan ik me voorstellen dat er mensen afhaken, maar je moet gewoon de knop omzetten en genieten van de grappen. Geen hoogvlieger, maar wel een film waarbij je lekker kan lachen op een zaterdagavond.