The Beaver (2011)

Het uitgangspunt van The Beaver is hilarisch, maar wat nog veel grappiger is, is de film zelf. Op metaniveau althans, want er vliegen zoveel door vioolorkestjes begeleide clichés om je oren, dat het beschamend wordt: Mel Gibson met een bever op de cover van Time Magazine, de love interest van zijn zoon die natúúrlijk haar artistieke talent verbergt, die ont-zet-tend diepzinnige afstudeertoespraak... Het is om je dood te lachen, maar alleen omdat het zó fout is dat onbegrijpelijk wordt dat het geheel met zo weinig opzettelijke humor wordt verteld. Bovendien, zelfs al zou dit zonder humor werken, dan nog wordt het geheel in krap anderhalf uur te weinig uitgewerkt om je bij de personages te betrekken. Dit is een Hollywooddrama (in de dubbele betekenis van het woord) dat niet door lijkt te hebben hoezeer een serieuze aanpak van dit absurde uitgangspunt, het geheel tot een melig boeltje maakt.

Ik vind het een bijzondere film. Het thema depressie vind ik interessant en het gebruik van de bever vind ik een leuke, originele vondst. Het keek erg fijn weg, ik kwam er makkelijk in en de cast speelt goed. Leuk dat Jodie Foster de film niet alleen geregisseerd heeft, maar er ook in speelt. Het beeld vind ik mooi helder en qua kleuren passend bij de sombere toon. Ik ben erg onder de indruk! 4,5*

“This is a picture of Walter Black, who had to become The Beaver, who had to become a father, so that one day this might just become a picture of Walter Black.” Vreemde maar ook wel mooie film. The Beaver kent een zeer merkwaardig uitgangspunt met een man die zijn depressie te lijf gaat door alleen nog maar via een bever handpop te communiceren. Ook tegen zijn vrouw en kinderen. In het begin gaat het goed en lijkt het soms wel een luchtige romcom, maar de sfeer slaat al snel om. Vooral door Foster en Yelchin, die de vrouw/zoon van Walter spelen. Gibson lijkt geboren te zijn om dit soort vreemde rollen te spelen, maar gelukkig zorgt hij er ook voor dat Walter geen karikatuur wordt. Dit komt ook door de standvastige regie van Foster. Yelchin en Lawrence hebben een mooie chemie (zie ook Like Crazy), en het is sowieso fijn om Lawrence weer eens dit soort kleine maar krachtige rollen te zien spelen. Norah’s subplot rond de verwerking van het verlies van haar broer is ook erg sterk uitgewerkt.