Tightrope (1984)

Deze film is pure rock n roll, swingt de pan uit en is hard, ongemeen hard. Ik kan begrijpen dat De Palma hierboven als referentie genoemd wordt, Tightrope is immers de film die Patrick Bateman zou verafgoden (ipv Body Double), moest American Psycho niet door zo'n watje als Easton Ellis geschreven zijn. In zijn flirten met seriemoordenaar esthetiek is de film verrassend weinig ambigue. Een parallel maken tussen dartelende vrouwenkuitjes en de weerspiegeling van een lemmet, moet allemaal kunnen, dacht men in die tijd. Zeer naturalitisch en onaangenaam-visceraal, ik waande me bij wijlen in een roman van Zola. Ik zal maar niet vermelden dat op een gegeven moment zelfs Eastwoods bloedeigen dochter van 12 jaar(!) geseksualiseerd wordt, hier gingen we eventjes de Argento tour op. Maar dan minder irritant. Clint zelf loopt er nogal verdwaasd bij en lijkt eigenlijk niet opgewassen tegen de absolute narigheid van de premisse, alsof hij zich een beetje schaamt. Zelfs wanneer hij tegen een feministe mag verkondigen dat hij de "zweetdruppels van haar lijf wil likken" is het met een zekere aarzeling. Die Richard Tuggle moet een enorme griezel geweest zijn. Dat draagt bij aan de mystiek rond dit vage werkje, dat het niet geregisseerd werd door Eastwood zelf maar door een anoniemeling die hierna spoorloos verdween. Of nee, misschien is Tuggle helemaal niet spoorloos verdwenen en is er een veel banalere reden dat hij erna geen films meer maakte. Misschien is hij wel voor de tv gaan werken, of loodgieter geworden of zo. Nee, ik wil het zelfs niet weten! Ik zal voor mezelf wel een spannend fictief levensverhaal rond Richard Tuggle verzinnen, wordt vervolgd.

Een degelijke thriller met in de hoofdrol Clint Eastwood als politie-inspecteur Block op jacht naar een seriemoordenaar .De regisseur en schrijver is Richard Tuggle, die ook al het scripts afleverde voor Escape From Alcatraz, waarin Eastwood ook de hoofdrol speelde. De setting is New Orleans en wel het uitgaansdistrict. De film werd daadwerkelijk opgenomen in die stad en de pulserende atmosfeer van geweld, criminaliteit en betaalde seks is immer verontrustend in het verhaal aanwezig. De score bestaat uit slepende jazz en blues en verleent de groezelige sfeer extra laag. De moordenaar heeft het op prostituees voorzien. De jacht op de moordenaar krijgt een wat kinky en intieme touch als blijkt dat Block zelf met regelmaat gebruik maakt van de diensten van prostituees. Hij kent de slachtoffers. Dat gegeven maakt de film spannend en indringend en zorgt voor een onvaste kijk op het personage Block. Een ambivalent karakter dat goed wordt gespeeld door Eastwood. Goedaardig, consciëntieus en bevlogen maar ook overduidelijk bekleed met schimmige trekjes. De innerlijke demonen van de moordenaar en zijn achtervolger Block komen overeen. De film en zijn personages geven blijk van talloze duistere randjes. De film ontstijgt daarmee gaandeweg het pad van een normale degelijke politiethriller. Onder de regie van Tuggle speelt Eastwood heel genuanceerd meerdere persoonlijkheden. Hij is in de eerste plaats een inspecteur. Daarnaast is hij nog de liefhebbende vader van twee dochters, een kenner van de seksindustrie en een aarzelende huiverige man die moeite heeft met echte liefde en echte gevoelens. Eastwood breekt radicaal met zijn imago van koele tough guy in deze troebele maar aangename melange van donkere, ontroerende en schokkende indrukken.

A-typisch Eastwood-werkje, qua plot en sfeer nogal sleazy en duister. Dat laatste overigens zowel letterlijk als figuurlijk. Het geheel wil maar niet van de grond komen en echt spannend wordt het nergens. Clint hebben we niet vaak zo ingetogen en passief zien optreden. Een handjevol goede momenten en geinige dialogen, maar de film is inmiddels zo gedateerd dat hij amper meer serieus te nemen is. De naturel gespeelde scenes met Eastwood en zijn 14-jarige dochter Alison behoren overigens tot de beste van de film.