Noruwei no Mori (2010)

Ik had geen flauw idee wat deze film zou brengen. Ik ken uiteraard het nummer van The Beatles, maar verder was het vooral afgaan op de recensies hier. En ik was toch benieuwd naar het resultaat. Voor mij alvast 1 bekend gezicht in de cast: Rinko Kikuchi die al zeer overtuigend was als doof meisje in de film Babel. Ook de aanwezigheid van Johnny Greenwood (Radiohead) die al eerder de soundtrack maakte voor There will be blood en ook in 2010 voor We need to talk about Kevin. De film leek in het begin wel erg lang te duren. Traag tempo en een tijdsduur van meer dan 2 uur leek een lange zit te worden. Maar het versterkt net de karakters en neemt zo de tijd om het verwerkingsproces van een overleden dierbare persoon neer te zetten. Watanabe gaat een periode door waarin hij worstelt tussen het verleden de toekomst. Het verleden met een overleden vriend en een vriendin waarvoor hij acht verantwoordelijkheid te dragen. En een toekomst met volwassen worden en een nieuwe start waarbij het verleden een plaatsje krijgt. Zeer mooie film die misschien wat traag op gang komt en af en toe wat zwaar overkomt zo. Maar desalnietemin wel boeiend blijft. Mooie soundtrack, ijzersterke acteerprestaties en ontroerend tot het einde.

Wow!! Wat een prachtig staaltje cinema. Geweldig geregisseerd door Tran Anh Hung. Echt zo'n film die je een tijdje moet laten bezinken. Ook lastig om direct weer een andere film na deze op te zetten vanwege de impact die deze film maakt. Een niet typische Japanse film. En daarin schuilt ook de grote kracht van dit project. Een hele andere kijk op een typisch Japans verhaal. Prachtige cinematografie van Lee Ping Bin. Er worden verbluffende beelden op ons afgevuurd. Beelden die zoveel meer zeggen dan woorden. De film kent Oscar waardige vertolkingen. De acteurs weten je meer dan twee uur compleet mee te slepen door alle emoties die ze doormaken. Erg goed gedaan. Verhaal is erg mooi vormgegeven. Ken het boek verder niet, dus kan daar geen vergelijking trekken. Maar als film is het zeer zeker goed gelukt om de juiste elementen van dit verhaal over te brengen. De muziek van Greenwood maakt het geheel helemaal compleet. Mooi en zeer onheilspellend. Ik had het niet verwacht maar Noruwei no Mori heeft me compleet weg geblazen. Een mooi voorbeeld van echte "Movie-magic"

Tegenvaller. Het boek vond ik op momenten fantastisch. Niet alleen was het een liefdesverhaal, maar ook een inkijkje in het studentenleven van Tokio in de jaren 60 en het relaas van een man die met enige nostalgie terugkijkt naar die tijd. Daar komt de titel ook vandaan, bij het horen van Norwegian Wood moet hij altijd terugdenken aan die tijd. Maar die hele dimensie wordt in deze lineaire film teniet gedaan. En dat is vooral jammer, omdat de rijkdom van dat boek zo niet naar voren komt. Nochtans had dat prima op film gezet kunnen worden, dus de vraag is vooral waarom er niet voor gekozen is. Nu zou dat niet uitmaken als daarmee dat deel dat men kiest (de liefdesrelatie) erg sterk is, alleen is dat het niet altijd. Het was soms wel een erg duf geheel. Daarnaast leek de regisseur steeds de verkeerde zaken te rekken. Hetgeen enige context of uitkwerking nodig had bleef oppervlakkig, hetgeen heel kort kon duurde maar en duurde maar. Nu moet ik ook zeggen dat grote delen die ik in het boek minder boeiend vond juist in de film veelal naar voren komen. Alleen had je daar de rest erbij, dat mis je nu. En juist die context van plaats en tijd maakte die centrale relatie veel sterker. Buiten dat wordt het allemaal zo halfbakken gebracht dat men het beter niet had kunnen doen. Die kamergenoot van Watanabe komt en gaat af en toe, maar daar blijft het bij. Sterker, men had de film net zo goed naar het heden kunnen verplaatsen. Enfin, het eerste uur vermaakt de film nog zeker en het ziet er allemaal prachtig uit. Ook zitten er enkele mooie visuele vondsten in. Alleen al dat shot door die lamellen (?) heen die weerspiegelen. Daarnaast kent de film enkele prachtige losse momenten. Alleen al die uiterst sneue zelfmoord in de auto is eigenlijk als scène heel sterk. Ook is het mooi ingehouden acteerwerk erg fijn, al is er tussen Kikuchi en Matsuyama weinig chemie. 2,5*.