A King in New York (1957)

Chaplin ridiculiseeert "the american way of life" en laat natuurlijk niet na (wellicht het hoofddoel van deze film) de communisten-jacht, waarvan hij zelf het slachtoffer werd, op de korrel te nemen en dit in een film die ge bezwaarlijk "geslaagd" kunt noemen. Er zit weinig dash in ook al zijn er een paar scènes (de lift, bijvoorbeeld) ingelast die aan de grote Charlie moeten doen denken. Eigenlijk toch wel ontgoocheld over deze late Chaplin.

Regie: Charles Chaplin Wat krijg je als je Chaplin dezelfde beperkingen oplegt als de meeste van zijn collega’s in de filmwereld? Deze aardige, maar toch wat teleurstellende satire geeft antwoord op die vraag. Chaplin werkte met een beperkt budget en een strak tijdschema waardoor hij niet het geld of de tijd had om ideeën goed uit te werken. A King in New York zit vol goede ideeën waarvan je weet dat die beter uit de verf zouden zijn gekomen als Chaplin daar de mogelijkheden voor had gehad. Chaplin speelt King Shahdov die na een revolutie zijn vaderland ontvlucht en aangekomen in de VS ontdekt dat zijn Minister-President [Jerry Desmonde] er met zijn fortuin tussenuit is geglipt. En dus rest Shabdov weinig anders dan zijn tijdelijke Amerikaanse roem in te zetten om zijn financiële problemen op te lossen. Een scherpe analyse van de VS in de jaren ’50, zowel op politiek als op maatschappelijk niveau, maar het is een raadsel waarom Chaplin zijn zoon Michael koos voor de cruciale rol van het politiek onderlegde pseudo-revolutionaire kind Rupert Macabee: diens acteerwerk is ronduit beschamend! Al met al zeker niet slecht, maar verbleekt naast Chaplins voorgaande films.

Aardige film over een koning die zijn land ontvlucht als er een revolutie uitbreekt. Zeker geen slechte film, maar wel een mindere van Charlie Chaplin. De tweede helft is het beste (wat ook deels te maken heeft met de scenes met het echte zoontje van Charlie Chaplin). Een aantal grappige scenes, ondanks dat het wat scherpte mist.