Amphibious 3D (2010)

Vervelende flashback De Filippijnse regisseur Yuzna was in de jaren tachtig verantwoordelijk voor menig bloederig werkje. Boven het B-niveau kwam hij niet uit, maar hij stond vaak aan de wieg van goor vermaak dat door de loop der tijden tot cult verwerd. Mede als producer en vaak garant staande voor smerigheid. De laatste jaren kende hij eigenlijk amper nog commercieel of artistiek succes. Desondanks stak de Nederlandse producer San Fu Maltha geld in dit project. Heden ten dage is, na een kleine opleving in de jaren negentig met de twee Dentistfilms, er weinig over van de vreugde die toch wel van zijn werk afspatte, ondanks alle manco’s. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan en de kijker middels een flashback terechtkomt in een film die, mits deze enkele decennia geleden was geschoten, minder vervelend zou zijn geweest om nu te moeten aanschouwen. Want dit kan tegenwoordig echt niet meer, zo zwak. Het 3D biedt nog wat fun, maar de gorigheid varieert van redelijk tot slecht. Wat echter het meest de tenen doet krom trekken zijn de abominabele acteerprestaties. De Nederlandse hoofdrolspeelster Fassaert bakt er weinig van, maar ook Paré is niet om aan te zien. De accenten zijn hilarisch en bieden als quiz – wie komt waar vandaan – nog enige vorm van vermaak. Met uitzondering van het camerawerk stelt deze film eigenlijk in alles teleur. Of Yuzna een zak met geld als enige drijfveer had is onduidelijk, maar zijn regie zuigt aan alle kanten. Alsof hij, na een enigszins aardig begin, de hoop opgaf toen hij doorkreeg dat dit een rotklus zou gaan worden. Je vraagt je af hoe sommige scènes überhaupt een screening hebben overleefd en in het eindproduct zijn beland. Dit had ook van het nare The Asylum of Syfy kunnen komen. De van Piranha 3D gejatte videohoes ten spijt; gewoon overslaan. Matig.

Ouch, Yuzna is duidelijk niet meer wat hij is geweest. Nou hadden zijn films nooit echt hoge productiewaarden, maar dit is wel erg sneu. Die acteurs zijn echt een drama om te aanschouwen. Laat ze dan in hun eigen taal spreken. Dat scheelt al een hoop. Verder is het monster ook niet al te overtuigend waardoor er uiteindelijk weinig overblijft in een film als deze. Nee, het zou fijn zijn als dit soort regisseurs met een goede comeback zouden komen i.p.v. dit soort fillers, of zakkenvullers. Ik denk vooral dat laatste. 1,5*

Nogal saai eerlijk gezegd. En dat had ik niet perse verwacht. Hier en daar wel wat fijne practical gore effecten, maar die momenten zijn vrij schaars. De karakters zijn heel erg inwisselbaar en het hele plot rondom die kinderarbeid kon bijna niet oninteressanter. Jammer, want de momenten met de schorpioen zijn wel aardig.