Lourdes (2009)

Uitstekende schets van het gebeuren in het Franse bedevaartsoord Lourdes : het lijden, het geloof, de hoop maar ook het scepticisme, de onderlinge naijver of hypocrisie, de commercialisering, de uitbouw tot ook een toeristisch oord... De cineast laat het allemaal scherp aan bod komen zonder dat er een echt standpunt wordt ingenomen. Voor deze film werd ze trouwens o.m. in Venetië gelauwerd. Sylvie Testud (een soort Franse en jongere Sissy Spacek, vind ik) zit boordevol talent en ook Léa Seydoux, ook uitblinkend in "La Vie d'Adèle", Gouden Palm in Cannes 2013, overtuigt als jong verpleegstertje, meer nog dan op haar job, belust op een avontuurtje.

Gemengde gevoelens hierbij. De registrerende, documentaire stijl werkt aan de ene kant erg goed, maar heeft ook iets al te bescheidens. Zo’n blik van afstand ziet veel, maar blijft ook een beetje veilig buiten staan. Laten we zeggen dat op die manier het wonder dat ‘film’ teweeg kan brengen, niet zo snel zal ontstaan. Niettemin, Hausner weet met haar aanpak toch wel emoties op te roepen, variërend van deernis tot vrolijkheid (ik moest toch een aantal keren hardop lachen) en verbazing. Het is dan de vraag in hoeverre dat te danken is aan Hausner zelf, dan wel aan het merkwaardige fenomeen dat Lourdes (of eigenlijk het rooms-katholicisme) van zichzelf al is. Testud is hier wel goed in haar gelijkmoedige gelatenheid, en het is nooit lang zoeken naar dat rode hoedje in de drukker bevolkte scènes. Het einde is ook mooi, als het ‘wonder dat plaatsvindt tussen mensen’ waar zij op hoopt, lijkt uit te blijven, en ze maar weer plaatsneemt in haar rolstoel... Zou die kaartspelende eerwaarde trouwens een knipoog zijn naar Bunuel?

Goeie film over een vrouw in een rolstoel die met een groep mensen op bedevaart gaat naar Lourdes. Een film waarin wellicht niet veel lijkt te gebeuren, maar alles is nogal subtiel uitgewerkt (alhoewel het sarcasme er hier en daar wel vanaf druipt). Stilistisch en zonder veel opsmuk in beeld gebracht.