Showdown at Boot Hill (1958)

Mm. Lichte tegenvaller, voornamelijk doordat men er niet in slaagt om de spanningsboog strak gespannen te houden. De film lijkt in verhaal wat op High Noon - maar dan net wat anders. Deze keer is het de karakterkop van Charles Bronson die het mag doen, maar het is John Carradine in z'n bijrol die als enige een positieve indruk nalaat. Verder een wat andere western dan ik ze meestal zie - geen cowboy vs indiaan-toneeltje of spectaculaire shoot-outs -, wel een poging tot karakterschets die zich voornamelijk afspeelt in saloons, waar de meeste mannen keurig in het pak zitten. 2,5

Toen ik als kleine manneke in de bioscoop weggeblazen werd door Once upon a time in the West, kon ik na afloop niet geloven dat Charles Bronson nog geen wereldster was. Achteraf zijn filmografie doornemend zag ik dat hij op dat moment al redelijk grote rollen in zeer grote films als The magnificent seven, The great escape en The dirty dozen had gehad (èn twee seizoenen de hoofdrol in de tv-serie Man with a camera), maar het zou toch nog een paar jaar duren voordat hij een echte ster in actiefilms zou zijn. Showdown at Boot Hill zat zelfs nog vóór The magnificent seven maar kreeg het dus ook niet voor elkaar, en dat terwijl Charlie hier toch onder regie zat van de man die ook verantwoordelijk was voor onsterfelijke titels als I married a teenage werewolf en I married a monster from outer space.         Toch is dit een heel aardige Western die geen tijd verspilt aan introducties of set-ups en meteen midden in de actie duikt met een marshal die blijft rondhangen in een stadje waar hij duidelijk niet welkom is. De spanning wordt aardig opgebouwd, de sfeer in zo'n ranzig stadje wordt goed getroffen en de voor mij grotendeels onbekende cast doet het naar behoren, maar het liefdesverhaaltje voelt vooral aan als opvulling van de korte film, en als ze serieus de indruk hadden willen wekken dat de hoofdpersoon kleiner dan gebruikelijk is hadden ze beter Alan Ladd of Audie Murphy kunnen vragen (maar die waren misschien te duur). Kleine smetjes op een western die verder redelijk van de gebaande paden afwijkt, met weliswaar echo's van High noon, maar eigenlijk ook al vooruitlopend op het magnifieke Last train from Gun Hill. En de precieze dictie en scherpe one-liners van John Carradine zijn altijd welkom, zeker als hij zo'n lekker ambiguë rol als hier heeft.