Kaos (1984)

Nee, ik heb 'm niet in één zit gekeken, maar dit had ik zeker niet verwacht. De tragiek, de humor en de licht aanwezige magie riepen bij mij dezelfde gevoelens op als tijdens het lezen van Honderd jaar eenzaamheid. Favoriet moment: de vechtende taxichauffeur en koetsier tijdens de epiloog.

Waar toneel, ballet en film samenkomen. Een genot om naar te kijken, alle 4 verhalen en epiloog achter elkaar. Een aantal beelden van architectuur en landschap op Sicilië die adem-benemend zijn, zo mooi. En dan nog die score (de soundtrack), sprookjesachtig. Fabelachtig MOOI. Kijken jongens, kijken. Alsjeblieft.

Kaos is een Italiaanse verfilming van vijf verhalen van de Italiaanse schrijver Luigi Pirandello uit de 19e eeuw, die zich allen afspelen op Sicilië. De film begint met een aantal mannen die een raaf te pakken hebben. Deze raaf krijgt een bel om de nek gebonden, en het beeld van deze raaf verbindt de vijf delen. De delen hebben de titels ‘de andere zoon’, ‘maanziek’, ‘de kruik’, ‘requiem’ en ‘gesprek met mijn moeder’. Elk deel duurt zo’n 35-40 minuten, en ze hebben allen zowel hun komische als hun tragische kanten. Het eerste verhaal vind ik het beste. Het verhaal gaat over een Siciliaanse weduwe waarvan twee zoons veertien jaar geleden zijn geëmigreerd naar de Verenigde Staten. Hoewel ze analfabeet is stuurt ze om de zoveel tijd een brief naar haar zoons, maar ze heeft nooit wat van ze gehoord. Er is echter een derde zoon, die gewoon in de buurt is. Van hem wil zij echter niets weten. Daar blijkt een geheim achter te zitten, dat wordt onthuld in flashbacks. Ondanks de lengte van maar liefst 188 minuten heb de film in één zit uitgekeken. Er gebeurt dan ook genoeg om de film steeds boeiend te houden. Verder zijn er prachtige beelden van Sicilië, een betoverende soundtrack en veel absurde momenten. Ik hou daar wel van. Dit is er een die ik in de toekomst nog wel eens opnieuw wil zien. 4*