Villa Amalia (2009)

Tja, ik ben wel een fan van Isabelle Huppert, ik vind haar echt een ras actrice. Maar het verhaal op zich vind ik echter een beetje saai, een beetje cliche. Het einde vind ik ook geen hoogtepunt. Toch geef ik de film een 3, maar dat is puur door het natuurlijke spel van I.H.

Moeizame film. Het verhaal wordt nogal sporadisch en homeopathisch verteld - het is de bedoeling kennelijk dat we zelf de gaten daarin invullen, of dat we het geheel alleen als een sfeertekening zien. Komt vooral onevenwichtig op me over, en behoorlijk grote stukken zijn eigenlijk domweg saai. Isabelle Huppert, toch een van mijn favoriete actrices, speelt wat vreemd - en vooral ook een erg vreemd en onverklaard karakter. Positief punt is wel het huis waar de titel aan ontleend is. Mooi, ik zou er zo willen wonen.

Een vrouw is op de vlucht. Ze is vooral op de vlucht voor zichzelf. Ze geeft alles op wat ze heeft en gaat op reis. Totdat ze een huisje gevonden heeft op een Italiaans eilandje. In de jaren zeventig en tachtig werden dit soort vage kunstzinnige films nog wel regelmatig gemaakt. Maar daarna was er geen markt meer voor. En soms kom je er dan nog eens eentje tegen zoals deze. Het verhaal van de film ademt zelf een heerlijke nostalgie. En die loopt helemaal synchroon met de nostalgie die ik ook in deze film gevonden heb. Dit was genieten. En niet eens omdat het nou zo een bijzondere film was. Ook al wordt er wel uitstekend geacteerd. Ik genoot vooral omdat deze film nostalgie ademt. En daar heb ik soms behoefte aan met de films van tegenwoordig.