La Vie devant Soi (1977)

Madame Rosa slaagt er in twee, drie werelden vreedzaam te verenigen. Haar recept: liefde. Verbluffend mooie film waarin zo veel herkenbaar is in ondergebracht en die in feite bij wat zich momenteel in de wereld afspeelt, nu best te bekijken valt, al is hij bijna een halve eeuw oud. Een drama, maar die via komische, tot hilarisch grappige en gevatte scènes de joods/arabische problematiek zeer scherp stelt. Bovendien een perfecte schets van het Parijse vreemdelingenkwartier met volkse figuren, zoals buiten haarzelf, als ex prostituée, ex oorlogsgedeporteerde, de oude wijkdokter, nog geëmotioneerd tov zijn patiënten, de op een afgrond levende vader, Lola de gewezen bokser die zich nu weert in het Bois de Boulogne en zich behulpzamer opstelt dan welke instantie ook, het groepje zwarten, actief als noodhulpbrigade... Vaak uiterst eenvoudige tot spetterende, overtuigende dialogen (of monologen), realistisch en de waarheid niet verbloemend en ook wel eens cynisch: "Als joden en arabieren op elkaars gezicht slaan, bewijst het alleen maar dat ze niet beter zijn dan de anderen..." Mag ook niet vergeten dat het probleem van euthanasie in die tijd aan bod komt en wat vooral niet te vergeten valt is de prachtige vertolking van Simone Signoret en eigenlijk valt niemand van de cast uit de toon. De film won een Oscar voor beste niet-engelstalige film in 1978. De Amerikanen hadden smaak.