The Great Ziegfeld (1936)

Ik geef het maar gelijk toe, dat ik hier best wel tegenop zag. Een muziekfilm uit het tijdperk, (1930-1938) waarin ik de films uit dit genre nog geen één keer echt positief heb kunnen waarderen. En als The Great Ziegfeld dan ook nog eens drie uur duurt, lijkt het wel een erg kansloze missie te gaan worden. De enige reden dat ik dit gezien heb, is omdat de film destijds een Oscar won, en ik alle Oscar winnaars graag gezien wil hebben. Hoewel The Great Ziegfeld verre van goed te nomen is, viel het me nog mee. Dat is vooral ook te danken aan hoofdrolspeler William Powell, die een aardige performance neerzet en wat ik een prettig acteur vind, om naar te kijken. Hij zorgt hier af en toe ook voor de nodige humor, waardoor het nog alleszins kijkbaar blijft. Daaromheen is het verhaaltje niet altijd even boeiend en vooral de vervelende musical scènes zijn matig, halen je onnodig uit het verhaal en zorgen er tevens voor dat het allemaal veel langer duurt, dan nodig is. Al moet ik overigens wel zeggen dat het er niet bijzonder veel zijn. Het levensverhaal van Ziegfeld wordt nog redelijk leuk verteld. Grappig dat ze het hier en daar wat extra aandikken, waardoor het toch allemaal net wat leuker wordt. Maar dan nog is het geen superfilm en kan ik niet echt bedenken waarom dit destijds een Oscar heeft gewonnen, al past het dan wel weer in dit rijtje. Zo typisch is het allemaal wel. Redelijk dus, maar verder weinig memorabel. 2,5*

De extravagante shownummers en Luise Rainer’s vertolking, waarvoor zij een fel bekritiseerde Oscar ontving, vormen veruit de beste onderdelen van deze film, die losjes gebaseerd is op de rollercoaster carrière van Broadway producer Florence Ziegfeld. Regisseur Leonard heeft vooral aandacht geschonken aan de shows, die er spectaculair uitzien, maar dat is ten koste gegaan van het verhaal dat tamelijk slordig en nogal springerig in elkaar zit. Het samenspel tussen William Powell en Myrna Loy is helaas minder sprankelend dan in de bekende Thin Man-films, omdat de humor nagenoeg ontbreekt.

Films komen het best tot hun recht op het witte doek en dat geldt dan helemaal voor deze spektakelfilm. De drie minuten durende ouverture, zonder enige beweging noch titels op het scherm, wijst erop dat dit een film uit een heel ander tijd is, waar men bijvoorbeeld nog zijn tijd nam en de aandachtspanne van de gemiddelde mens heel wat hoger lag dan nu. Het verhaal bevat voldoende drama en humor om de aandacht van de kijker vast te houden, al is het natuurlijk vooral een kapstok voor de shownummers, met diverse gradaties op vlak van spektakel. De film is geschoten in zwart-wit, misschien als verwijzing naar het voorbije tijdperk (1893 - ca 1930), en dat vond ik persoonlijk wel wat jammer omdat een technicolor behandeling het spektakel alleen maar ten goede was gekomen.