Moonlight (2016)

Er is hier toch wel een stuk meer aan de hand dan het niet alledaagse thema wat de positieve recensies kan verklaren wat mij betreft. Moonlight is vooral een film over identiteit en omgeving en is daarin ècht bijzonder. Een prachtig voorbeeld van hoe een film met een aantal zeer fraaie karakters in een specifieke omgeving een universeel verhaal kan vertellen. Geholpen door het fijne camerawerk, beurtelings erg intiem en veel sfeer van omgeving oppikkend. En een paar fraaie rollen (vooral Mahershala Ali is fantastisch, hij moet die Oscar echt krijgen). De film valt uiteen in drie aktes. In de eerste is Chiron een kwetsbaar kind van een jaar of 9 die erg veel moeite heeft met zijn plek in de wereld. In de tweede een puber die zich uiteindelijk een rol aanmeet en in de derde een volwassen man die beseft hoe weinig er nog over is van zijn echte karakter in hoe hij zich uit. Ik zou de film net geen meesterwerk willen noemen en de oorzaak ligt in de tweede akte, die helaas net wat achterblijft bij de eerste en laatste door net wat uitgesprokener te zijn en minder tussen de regels door te vertellen. Maar al met al heb ik hier erg van genoten. En de sublieme derde akte maakt heel veel goed.

Teder spel met onderwerpen als marginalisering, seksuele ontluiking en mannelijkheid. Het fijne aan 'Moonlight' (2016) is de poëtische (bijna nostalgische) beeldtaal waarmee het Miami van de jaren tachtig wordt geschetst als een ongemeend harde én warme plek. Waar het maanlicht helder schijnt, maar voor een gevoelige outsider blijft er genoeg duisternis over om zich te kunnen verstoppen voor rigide mannelijkheidsnormen. Drie afzonderlijke acteurs spelen vormende fases in het leven van één Afro-Amerikaanse jongeman op zoek naar zijn eigen seksuele identiteit. Zijn eerste ervaringen met afwijzing en aangeleerde zelfhaat. Zijn eerste kwetsbare ontmoetingen met intimiteit en kameraadschap. Het maakt 'Moonlight' (2016) tot een loom voortkabbelend sociaal drama, waarin precies de juiste mokerslagen worden uitgedeeld om de pijnlijke tristesse te schetsen van een coming-out in een intolerante omgeving. Maar tegelijkertijd is het een hoopvolle film over menselijke verlangens die zich niet laten onderdrukken door de hardvochtigheid van anderen.