Madeo (2009)

Film over een achterlijke jongen en zijn moeder. Op een dag wordt de jongen verdacht van de moord op een meisje en komt in de gevangenis terecht. Zijn moeder gaat op onderzoek uit om zijn onschuld te bewijzen. De film verloopt zo traag dat het vaak moeilijk is om je ogen open te houden. Maar zeker tegen het einde blijkt het absoluut geen slechte film te zijn en is het eigenlijk best een mooi en boeiend verhaal.

Joon-ho Bong heeft me uitermate verbaasd met Parasite, maar viel me wat tegen met Snowpiercer. Ook bij deze "Mother" stonden de verwachtingen hoog gespannen. Het script is uitermate boeiend en getuigt van veel kindliefde van een moeder voor haar mentaal beperkte zoon. Wanneer deze laatste wordt beschuldigd van moord zet zij alles in het werk om zijn onschuld te bewijzen. Mother blijft de hele film door boeiend en kent ook de nodige twists. Het schrijnende familiedrama wordt gelaagd opgebouwd. De kijker wordt stelsel ondergedompeld in het gebeuren en de motieven van de dader. Alleen wat makkelijk om de politie als een stel domoren te bestempelen. Ze werden wel heel vaak met een kluitje in het riet gestuurd. Iedereen is wel verdacht, behalve Do-joon dan. Als underdog krijgt hij de nodige sympathie, wordt je aandacht afgeleid en breit Joon-ho Bong er een knap einde aan vast. Af en toe wordt wel een loopje met de werkelijkheid genomen, maar voor de rest leuke film.

Mooie, bijzondere film. Thriller, drama en komedie in één. Over de onvoorwaardelijke (zeg maar obsessieve) liefde van een moeder voor haar kind en de zoon die daar handig gebruik van maakt. Prachtig, invoelbaar acteerwerk van Hye-ja Kim. Maar ook goed spel van de zoon, Bin Won, die op mij eerder overkomt als een verwend kind; zijn stiekeme blikken, de al dan niet gespeelde onschuld, de woedeaanvallen als hij voor idioot wordt uitgemaakt of als zijn moeder iets zegt wat hem niet zint. Sterke soundtrack, divers ook; het ene moment Hitchcock-achtig met de snerpende violen, het andere moment melancholisch met een trompet of gitaarmuziek. Fijn, rustig camerawerk. Fraaie plaatjes van zowel stad als natuur. Zo halverwege de tweede helft verandert er iets in de moeder, alsof ze haar zoon niet meer op een voetstuk wil zetten en de dwangmatige liefde voor hem langzaam afbrokkelt. Ontroerende scène als ze in de bus zit en naar buiten staart naar een eenzaam boompje langs de kant van de weg. Wat ik tamelijk luguber vond is het moment dat de zoon zijn moeder doodserieus vertelt wat volgens hem de reden is van de modus operandi van de moordenaar, brr... Het einde is echt briljant; de moeder die zich met een van haar accupunctuurnaalden prikt en vervolgens gaat meedansen met de andere vrouwen. Als een soort overwinning op het patriarchaat. Althans, zo is mijn interpretatie van deze film.