Tora no O wo Fumu Otokotachi (1945)

Kort samuraiverhaaltje, die echt vlak na het aflopen van de oorlog opgenomen moet zijn. Dat is wel te merken in de minieme uitwerking, maar alles is toch nog heel aardig gelukt. De clowneske sidekick vond ik niet vervelend overigens.

Ik sluit me graag aan bij het lange bericht van mijn gewaardeerde voorganger. Het hoogtepunt is inderdaad de confrontatie tussen de leider van de "priesters" en de commandant van de grenspost, de eerste bliksemsnel improviserend, de tweede lichtelijk geamuseerd omdat hij wel begrijpt dat hier iets niet in de haak is maar tegelijkertijd vol bewondering voor zijn sluwe opponent. Leuk dat deze twee personages gespeeld worden door respectievelijk de mentor (Denjiro Okochi) en de leerling (Susumu Fujita) uit de twee Judo saga-films, en met name Okochi levert hier opnieuw vakwerk af. De toegevoegde waarde van de komiek is dubieus (in het boekje bij mijn BFI-boxset wordt met instemming de Amerikaanse historicus Donald Richie geciteerd, die dit "a bit like adding Jerry Lewis to the cast of Hamlet" vond), maar het geeft de film in ieder geval wel een zekere vlotheid en schwung. En natuurlijk is er het zowel visueel als thematisch prachtige einde wanneer de komische drager tegen de ochtendlijke hemel wakker wordt en ontdekt dat de zeven vertrokken zijn. Een leuk, slim en vermakelijk tussendoortje.

Gemaakt aan het einde van de oorlog en het budget zal vast beperkt zijn. Gebaseerd op een toneelstuk en dat is te merken. Dit ding is echt heel duidelijk in drie akten gesplits en kent eigenlijk maar drie locaties: in het bos, in een soort tempel (vooral wat doeken) en op een open veld. Makkelijk op toneel uit te voeren, maar ook goedkoop op film te doen. Aan decors zal weinig aan kosten zijn geweest. Ook de hele setting verder met veel statische shots en vooral gepraat oogt in alles als toneel en dan specifiek het Noh-theater. Dat maakt dat de film vooral enorm duf is en haast doods. Die nar is weliswaar ook niet echt geweldig maar brengt wel wat leven in het geheel. Qua camerawerk probeert Kurosawa er nog wat van te maken maar heel bijzonder is het allemaal niet. Door de korte lengte valt de score nog wel mee want echt kans om je stierlijk te vervelen is er niet. 2,5*.