Ichiban Utsukushiku (1944)

Inderdaad propaganda, maar gemaakt door een regisseur die zag hoe gedreven zijn landgenoten zich in die extreme crisissituatie beijverden om de dreigende nederlaag af te wenden, en hoewel hij totaal geen affiniteit met het Japanse militarisme had kon hij wel meevoelen met de (misplaatste) idealistische inspanningen, ongeveer zoals Steve Earle kritiek heeft op de Amerikaanse militaire acties in het Midden-Oosten, maar niet op de uitgezonden soldaten. Of waren er ook in die tijd al kritische kijkers die dwars door het (in onze ogen absurde en tegen de borst stuitende) gehamer op alle patriottische leuzen héén keken? Maar dat is misschien te veel gehoopt.         De film zelf is soms ontroerend, soms wat te zwaar aangezet, maar toch tot het eind toe redelijk boeiend, met effectief gebruik van vele close-ups, en tegen het einde een kort uitstapje naar een ingesneeuwd dorpje waardoor de kijker éven een blik op een andere werkelijkheid krijgt. De hier al eerder gememoreerde slotscène met de vrouw wier tranende ogen haar verhinderen om door haar microscoop te kijken is prachtig. Vanwege de saamhorigheid tussen cast en crew tijdens de opnames schreef Kurosawa in zijn autobiografie: "The most beautiful is not a major picture, but it is the one dearest to me."

Ik denk wel de minste Kurosawa uiteindelijk. Niet eens zozeer dat dit propaganda is. Dat boeit me weinig en K. pakt ook een behoorlijk positief onderwerp wat dat betreft. Wel dat dit ding als film nogal mislukt is. Zeker het eerste deel dat meer een documentaire moet voorstellen waarin personages precies dingen zeggen om informatie over te dragen. Volstrekt nep en matig geacteerd. Daarna voert het drama de boventoon maar de film komt dat eerste deel niet meer te boven. Kurosawa's composities zijn nog wel oké maar visueel zit er ook weinig boeiends in verder. 1,5*.