Una Farfalla con le Ali Insanguinate (1971)

Ietwat tam voor een volbloed giallo, maar over de hele linie best onderhoudend. D'r zit nog een flauwe running gag in over de koffie van de inspecteur, een tamelijk lang rechtbank-stuk en we krijgen slechts 3 mogelijke daders (in een volbloed giallo dient de hele cast verdacht te zijn). Ja de killer draagt leren handschoenen, ja ouwe mannetjes lopen jonge meisjes te bepotelen en ja het einde kwam nog als een verrassing.

The Bloodstained Butterfly is een prima Giallo uit de hoogtijdagen van het Italiaanse sub-genre. De film verteld het verhaal van een Franse studente die in het park wordt vermoord. Alle sporen lijden naar een sport-presentator van de televisie. Maar dan gaan de moorden gewoon door... Meteen toen de klanken van Tchaikovsky's Piano Concerto 1 uit de boksen schalden was ik al om. Heerlijk sfeertje in deze Giallo. De cinematografie was - zoals het een Giallo betaamd - uitstekend. Vooral ook leuk hoe de vele onderzoeksmethoden van de politie in beeld waren gebracht en een rechtbank-scène heb je ook niet zo vaak in een Giallo. Al met al degelijk uitgevoerd, al vond ik het verhaal uiteindelijk niet heel bijzonder. Vermakelijke film.

Een uitstekende giallo waarin de nadruk meer ligt op het mysterie dan op de horrormomenten. Zoals vaak het geval in dit soort films is het verloren moeite om te speuren naar aangename karakters. Al komt het personage van Wendy D’Olive in haar onschuld nog het meest in de buurt. Elk karakter heeft zo zijn of haar egocentrische en angstvallig verborgen drijfveren. Dat maakt het ook weer interessant. De relaties tussen de personages zijn wel van diep donkere aard op vlak van seksuele lusten. Misschien niet intentioneel bedoeld maar de reactie van de moeder op haar minnaar die het wil aanleggen met haar minderjarige dochter is redelijk onthutsend: ze is boos vanuit een soort jaloezie maar niet vanuit een zorg naar haar kind. Een voorbeeld van de donkere sfeer waarin de film baadt en met de ontknoping wordt het er niet beter op. De scene in het verlaten pakhuis deed me onwillekeurig denken aan een duel in een western, let’s say een Sergio Leone western omdat we bezig zijn met Italiaanse film. Wanneer je de bio van regisseur Duccio Tessari erop naleest, blijkt het te moeten gaan om een zeer bewuste knipoog want hij had een verleden in het westerngenre waaronder ook een samenwerking met Leone. Goeie acteerprestaties en er is de aanwezigheid van cultacteur Helmut Berger. De muziek van Gianni Ferrio is tiptop met een naadloze overgang van Tsjaikovski naar meer funky eigen composities. We hebben een hier een erg geslaagd - en weliswaar kil - totaalpakket.