Swingers (2002)

Door de recenties hier toch gaan kijken. Ondanks vele slechte ervaringen met Nederlandse films,.... Nou er kan er een bij. Wat een flutfilm met een flutprestaties zeg ! Amper verhaal en slechte dialogen. We zien wat billen en moeten het een film noemen. Ik raad toch aan hem over te slaan, sorry.

Een erotisch geladen relatiedrama waarin twee koppels elkaar (maar vooral zichzelf) leren kennen tijdens een seksweekend. Het heeft geen thriller-motiefje of platte humor, maar Stephan Brenninkmeijer houdt het bij serieus drama over de subtiele spanningen, frustraties en machtswisselingen tussen deze vier personages. Met elkaar nieuwe relatiegrenzen aftasten en de passionele seks loskoppelen van het instituut huwelijk dat de passie smoort. Toch hangt de monogame spruitjeslucht als een zwaard van Damocles boven deze liaison, want fantasie wordt niet zomaar met iedereens instemming werkelijkheid. Brenninkmeijer houdt namelijk de hele film lang een fijne spanning vast tussen de kneuterige lulligheid van hun onderneming tegenover hun wilde seksfantasieën. 'Swingers' (2002) bouwt de spanning op naar een paar opvallend goed geschoten seksscènes - bijna softporno - die de verhoudingen tussen de personages op scherp zetten. Misschien is het plot net iets te voorspelbaar en laat het acteerwerk veel te wensen over, maar voor een film die nog steeds gratis op YouTube circuleert (!) is het iig zeer de moeite waard.

Ik herinner mij hoe in de slagschaduw van de seksuele revolutie eind jaren 60, begin jaren 70 plotseling iedereen begon te praten over partnerruil. Nog maar kort getrouwd heb ik mij nooit laten verleiden, maar ik herinner mij ook dat minstens één relatie in mijn omgeving gesneuveld is na (vermeende ?) partnerruil. Stephan Brenninkmeijer heeft over de twijfels en repercussies waarmee dit fenomeen omgeven is een bedachtzame film gemaakt. Naast het verhaal met de geleidelijke wisseling van de rollen, is vooral de aanstekelijke, haast laconieke vertolking van de mooie Ellen van der Koogh bij mij blijven hangen. Mijn derde Brenninkmeijer en tevens zijn beste naar mijn mening. Net als zijn latere films –Caged (2011) en Lotgenoten (2013)– is ook deze mij erg goed bevallen. Gewoon een mooie, intrigerende film van eigen bodem, smaakvol in beeld gebracht.