Johnny Guitar (1954)

Zo'n gitaar wil ik ook. Je kunt er onbeschermd mee door een zandstorm rijden zonder dat ze beschadigd of zelfs maar ontstemd raakt. Wanneer onze held ook nog Johnny Logan blijkt te heten, heb ik het even moeilijk om deze western ernstig te nemen. Toegegeven, ze konden niet weten dat zijn eveneens gitaar spelende naamgenoot later driemaal het Eurovisiesongfestival zou winnen. Sterke punten zijn de panoramische beelden, het liedje van Peggy Lee, de gezichtsexpressie van Joan Crawford en het omkeren van de seksuele rolpatronen. Emma Small vond ik iets te stereotiep slecht. De vechtscènes zeggen me ook niet zoveel. Wanneer de posse Vienna achternazit en haar wil lynchen, wordt het redelijk meeslepend, maar daarna wordt de plot al te routinematig afgehandeld.

Een heerlijke western. 2 sterke vrouwen die tegenover elkaar staan, wat opvallend is voor zowel het (oude) Hollywood als voor western als genre. Toegegeven dat de mannen zich wel prompt naar voor willen schuiven, maar toch. Het conservatieve Amerika moet nog meer geschrokken zijn als de held geen wapen draagt, maar een gitaar. De hippie!! Die (voor Amerikaanse normen) rebels aanpak maakt de film net zo boeiend. Het blijft een western natuurlijk met het kleine dorpje, de schietgrage kerels, paarden en zonnige landschappen. Maar toch kleurt het buiten de lijntjes, zonder te vergeten een klassieke western te zijn. Met al die personages valt de montage op en de dialoog die vlot pingpongt. Dat rebelse toonde regisseur Nicholas Ray een jaar later nog meer met Rebel without a Cause.

Kwelling. Ik ben geen liefhebber van het genre, anderzijds staat deze wel te boek als een "afwijkende" Western. Visueel misschien een beetje, omdat er al eens een feller kleurtje in voorkomt. Of misschien is het vanwege de "sterke" vrouwelijke rollen, maar dat zijn geen zaken die het voor mij meteen beter maken. Ik had, meer nog dan bij andere Westerns, problemen met het extreem serieuze karakter van de film. Ridicule dialogen en verwrongen gezichten, luid roepende mensen en moeilijke poses. Alles wordt er aan gedaan om het zo dramatisch mogelijk te doen ogen, maar het verhaal is zo plat als een dubbeltje. Het effect is vaak hilarisch, met Crawford als negatieve uitschieter. Het lijkt af en toe wel een parodie. Visueel verder ook niet mooi. Editing is brak, camerawerk redelijk lui en kleurgebruik blijft erg lelijk. De soundtrack is ook een aanslag op de oren. Met een saai plotje en een speelduur van bijna 2 uur een stevige uitdaging dus.Eentje die ik geen tweede keer wil ondergaan. 0.5*