W. (2008)

Middelmatige film, waarin president George W. Bush er nog genadig vanaf komt als je kijkt naar alle ellende die hij in z'n acht jaren als "leider van de vrije wereld" heeft veroorzaakt en achtergelaten. Ik heb nooit kunnen begrijpen dat de Amerikanen deze nitwit tot twee keer toe als hun president hebben gekozen. Hoewel... het blijft natuurlijk altijd de vraag of hij in 2000 wel de echte winnaar was. Mijn waardering gaat naar Josh Brolin, die een haast griezelig echte Bush neerzet. Overigens, de vaak politiek getinte films van Oliver Stone hebben het volgens mij allemaal net niet.

Following in your father's footsteps there, Bushy? Na JFK en Nixon maakt Oliver Stone nu een film over George W. Bush (Josh Brolin). Dit is een biopic zoals je hem verwacht, we volgen het leven van Bush voor z'n presidentschap. Stone's keuze om er een te maken over Bush was een slechte keuze, persoonlijk vind ik dit een van de saaiste presidenten aller tijden, weinig uitstraling. Tijdens het presidentschap van Bush is er wel veel gebeurd zoals 9/11. Maar je ziet vooral Bush voor dat hij president werd dus ook die keuze was verkeerd. Een film over zijn presidentschap was veel interessanter geweest. Ondanks de keuze vind ik het wel knap dat hij een aardige film over Bush weet te maken, de dialoog is sterk en de conversaties tussen Bush en vader H.W Bush (James Cromwell) zijn zeer vermakend. Genoeg potentie, verkeerde president.

Tja, wat moet je hier nu van vinden. Ik heb eigenlijk de ganse 2 uur met een consistente blik en gemoedstoestand dit werk aanschouwd: geschokt over de triestheid van deze familie Bush en zeer onder de indruk van de acteerprestaties met natuurlijk Josh Brolin als uitblinker. Sjonge zeg meneer Stone, wat absurdistisch weerom dit. Ik heb sowieso een soort van zwak voor het meeste werk van Stone, dit kan ik ook niet afkeuren/haten. Hij laat natuurlijk maar al te duidelijk naar voren komen wat voor vreemde, onbekwame, zielige man W. is. Het geschifte aan deze film is dat het in een bepaalde zin allemaal intens lachwekkend is, op zich zelf staand, maar vanwege de triestheid die Bush Sr. en Jr. hebben teweeggebracht - dat ik hier verder overbodig acht om op te sommen - durf je als het ware, ook vanuit een diepe minachting voor ze, toch niet te lachen. Erg tragisch allemaal. Het begrip zwarte komedie komt nu ook in me op, maar dit is gewoonweg te erg om als komedie bestempeld te mogen worden. Chapeau, Oliver Stone om zo'n groep van acteurs bij mekaar te vissen en een intrigerende prent te maken over deze man - terwijl 'ie nog president was - met een aantal beklijvende scènes. De vele dialogen met al dat slap gelul erin; ga er maar voor zitten. Maar zoals al meermaals vermeld hier, het laat je met een vreemd gevoel achter...