Un Homme Qui Dort (1974)

Pertinent oneens met mijn bovenbuurman. Geniale film, het soort dat bij mij emoties los weet te kweken. Zou niet vreemd opkijken als Moodysson zijn inspiratie voor Container hiervandaan heeft geplukt, ook met Seul Contre Tous deelt het treffende gelijkenissen. Un Homme Qui Dort doet hoe dan ook weinig voor de genoemde titels onder. Prachtige contrastrijke sfeerbeelden, en een zweverige, bij vlagen aanzwellende soundtrack die de beeldenstroom nog een extra krachtige ondertoon verleent. Gaandeweg vloeit er een nijpend sfeertje uit voort. En dan allicht de oeverloze voice-over, die redelijk down-to-earth begint, maar steeds verder afglijdt in abstractie, het associatieve. Op het gegeven ogenblik passeren louter diffuse gedachtegangen de revue. Geen gegronde uitingen of kloppende zinnen, maar gewoonweg gevoelens. Maar het is, mijns inziens, vooral fraai dat de beelden hier perfect mee stroken. Op zich ben ik niet eens zozeer een 'poëzie-persoon'. Als ik dergelijke - incoherente - gedachtegangen/woorden in een boek zou lezen, zou ik er naar alle waarschijnlijk geen klap aan vinden. In combinatie met de beeldenstroom intrigeert het me echter mateloos. Het visuele vormt het perfecte fundament voor de voice-over, of juist andersom. Wel mijn soort film dus, raar overigens dat ik deze laatst pas ontdekte. Jammer genoeg heb ik nergens nog een DVD kunnen bespeuren. Voor nu 4,5*. Beslist niet iedereen spreekwoordelijke cup of tea, maar ik vond 'm ronduit fascinerend.

Afzondering, onverschillgheid, ontoegankelijkheid, een deprimerende keuze. De fantastische woordenvloed, poëtisch en realistisch, (zelfs voor franstaligen een karwei om perfect te volgen) en de beelden gaan hand in hand maar het zijn deze laatsten die ge vooral niet moogt loslaten. Film maakt je in de beginne nieuwsgierig, al gauw besef je dat er geen verhaaltje van A tot Z zal insteken en geraak je meegetrokken in de trieste sfeer van de nutteloosheid van het individu, gecreëerd door in snel tempo opeenvolgende wit-zwart beelden van monumenten, straten en hoekjes van Parijs en ook van mensen. Vooral dit laatste komt naar het einde toe sterk aan bod en maakt indruk met meerdere expressieve scènes. Bijzonder en sterk filmwerk, waar ge moet inkomen of afblijven.

Een boeiende observerende film - soort doch eigenlijk - waarbij een jongeman letterlijk ronddoolt in Parijs. Hij leidt een soort nihilistisch bestaan van eenzaamheid en afzondering. Bovendien wordt zijn existentiële zijn in vraag gesteld. Na 50 minuten had ik het wel gezien, maar de knappe monologen van de voice-over brachten een absolute meerwaarde aan het geheel waardoor het toch nog boeiend bleef ondanks het herhalende karakter. Fijn ook was de toch door Parijs, op bekende en minder bekende plaatsen. Het was daarbij ook interessant om gade te slaan wat er naast de jongeman gebeurde in straatjes en hoekjes. Dat is dan ook vooral te danken aan het prima camerawerk. Misschien geen doorsnee film en niet weggelegd voor iedereen, maar deze kunstige docufilm beviel me wel.