Le Samouraï (1967)

Het duurt even voordat de film op gang komt en je merkt al snel door de weinige dialoog in het eerste kwartier dat de hoofdpersoon niet veel te zeggen heeft. Zijn stoïcijnse blik herbergt een kille ziel. Bijna op zijn robots acteert Alain Delon zich een weg door de straten van Parijs. Wandelen en lopen, we volgen zowat iedere beweging die hij doet. Soms, tot vervelens, toe loopt hij trappen op en af. Maar de film intrigeert door het mysterieuze karakter van Jef Costello. De jas, de hoed, de handen in de zakken en de blik op oneindig. Wat een figuur. Ook is Le Samourai volgens mij een "groeier" bij herziening. De klasse straalt er vanaf, maar misschien moet het nog wat doordringen. Ik heb wel de eerste 50 minuten 2x gezien direct achter elkaar en filmisch is deze film gewoon top. Eerste film die ik zie van Melville, lijkt me een regisseur dat me kan liggen.

Eveneens van invloed op Le Samouraï : Stanley Kubrick's The Killing (1956). Deze film is over de hele linie genomen minder rigide dan Melville's film (zeker waar het de weergave van de personages betreft), maar de nauwgezetheid waarmee de bende van beroepscrimineel Johnny Clay (Sterling Hayden) een overval op een paardenrenbaan uitvoert zal de structopatische Melville zeker hebben aangesproken. Ook in Kubrick's film ligt de nadruk op het belang van professionaliteit (of de noodlottige gevolgen wanneer het mensen daaraan ontbreekt), en wordt duidelijk dat er niet zoiets bestaat als 'honour among thieves' en dat zelfs de best voorbereide plannen kunnen mislopen - thema's die eveneens terugkeren in Le Samouraï.