Phoenix (1998)

Ondergewaardeerde en onterecht in de vergetelheid geraakte misdaadthriller van regisseur Danny Cannon, die een paar jaar hierna de jackpot zou winnen met het produceren van CSI: Crime Scene Investigation. Corruptie, moord en doodslag binnen een amerikaans politiebureau; niet origineel allemaal, maar wel stijlvol en overtuigend in beeld gebracht en met een prima cast. Ray Liotta is hier op zijn best in de hoofdrol en zet één van zijn meest sympathieke rollen ooit neer. De supporting cast, met oa Giovanni Ribisi in een klein rolletje, is tevens uitstekend. De invloed van Tarantino is duidelijk te zien, daar hebben veel films van eind jaren '90 last van, maar nergens werkt dit echt storend. Voornaamste klacht betreft de transfer naar dvd. De film is slechts te krijgen in 4:3 formaat en ziet er bijzonder lelijk uit. Doodzonde!

Redelijke film over een corrupte agent die in de problemen raakt vanwege zijn gokverslaving. Niet bepaald een origineel verhaal en ook zijn er wat te veel zij-plotjes. Een prima sfeer die grotendeels bepaald wordt door de locatie (Arizona). Een cast met aardig wat bekende namen waarbij Ray Liotta doet waar hij goed in is.

De bekende greep uit verhuisdoos met het crosstrainer momentje. Normaliter geen film die ik zou gaan kijken of kopen maar vooruit, en ach, zo slecht was het nog niet. Het verhaal mag duidelijk zijn rond smeris Harry die niet de beroerdste is, zelfs vlagen van goedheid toont, maar vooral in de gokkerij een ontzettend zwakte kent. En zoals de gemiddelde gokker betaamt is het bij tegenslag het ene gat met het andere vullen waarop de sprongen gekker worden en de problemen groter. Opzich niets bijzonders, behoorlijk cliche zelfs en eigenlijk niet heel bijzonder op dat vlak. Maar Phoenix kan toch zeker rekenen op een prima cast met Liotta, Jeremy Piven, Anthony LaPaglia, Rutger Hauer en Tom Noonan plus twee erg mooie dames in de vorm van Kari 'Agent Tanya' Wuhrer en de veel te jong overleden Brittany Murphy. Vermakelijk is de film gedurende de momenten waar de vier agenten samen zijn in de vorm van Harry, James, Fred en Mike en er een bepaalde stoere mannen chemie ontstaat met foute grappen en humor. Vooral Liotta is wel een bijzondere cast als good guy terwijl LaPaglia sterk voor de dag komt als alpha male fouterik Mike. Maar uiteindelijk mond het niet echt uit in iets bijzonders uit ondanks de pogingen een Tarantino of Guy Ritchie achtig sfeertje te creëren, want het verhaal is te doorzichtig, richting het einde zelfs aan de rommelige kant, komen er weinig hoogtepunten voorbij en is het niet slecht te noemen maar ook verre van indrukwekkend. Het resultaat is een voldoende maar niet meer dan dat.