I Quattro dell'Ave Maria (1968)

Leuke Komedie / Western met nadruk op het laatste. Was ook min of meer de eerste film met Terence Hill en Bud Spencer, maar dan in een vrij serieuze rol i.p.v. de komische rol die ze zeer vaak goed en leuk spelen. Maar in deze film deden ze het ook goed. Verhaal is best aardig en de beelden ook. Deze film zenden ze soms nog uit op de Duitse TV.

Waarschijnlijk zal ik nooit een van de grootste fans van spaghettiwesterns worden, maar de Asterix en Obelix van het Wilde Westen maken een koiboifilm van Italiaanse bodem al gauw het kijken waard. De komische noot van films met Terence Hill en Bud Spencer zorgt vaak voor een lekker luchtig sfeertje waarbij het allemaal niet zo belangrijk is wat er (verhalenderwijs) precies gebeurd of waarom dat gebeurd; als er maar wat in de rondte wordt geslagen en geschoten is het al gauw leuk. Eli Wallach past heel goed tussen de twee andere hoofdrolspelers en weet ook goed hoe hij grappig moet zijn. Dit is kortom een erg vermakelijk filmpje.

I Quattro dell'Ave Maria is het tweede deel van de trilogie van regisseur Giuseppe Colizzi. In de basis is I Quattro dell'Ave Maria een rauwe spaghettiwestern met een grimmige sfeer. De film biedt echter meer ruimte aan humoristische momenten dan het eerste deel van de trilogie. In de film zijn de luchtige contouren van het duo Spencer en Hill al beter zichtbaar dan in het eerste deel. Het verhaal heeft een hoofdlijn maar van die hoofdlijn wordt frequent afgeweken. De film is episodisch van opzet. De handeling zit vol dwaze en tot mislukking gedoemde acties die behalve grimmig toch ook een luchtig (soms bijna een slapstickachtig) karakter hebben. De combinatie is goed gelukt. Aan de ene kant is er het stof, de viezigheid en de grimmige actie die de Italiaanse western zo kenmerken. Aan de andere kant zijn er de donquichotterieën van de personages die een tegenwicht vormen voor de grimmige sfeer en het rauwe geweld. In de film wordt behoorlijk veel gesproken. Met dank aan Eli Wallach, die er met zijn verbale intermezzo‘s af en toe voor zorgde dat ik de concentratie even kwijt was. De inzakmomenten worden gelukkig steeds positief opgevolgd door sfeervol beeldmateriaal van het landschap, door interessantere handelingen van de andere personages en natuurlijk door gewelddadige en komische actiescènes. Vooral dat laatste doet Colizzi goed. Hij bereidt de kijker voor op een spannende en krachtig inwerkende gebeurtenis. Op iets noodlottigs. Op iets verschrikkelijks. Soms gebeurt dat inderdaad. Soms ook gebeurt er iets verschrikkelijk grappigs. De onvoorspelbaarheid werkt verrassend leuk. I Quattro dell'Ave Maria is een prima spaghettiwestern. Vooral de showdown is bijzonder goed geënsceneerd en wat mij betreft het hoogtepunt van de film. Uiteraard ontbreekt de typische muziek niet. Die wordt aangenaam verzorgd door Carlo Rustichelli. Op naar La Collina degli Stivali (1969).