Angst (1983)

Best aardig. Een film die het vooral moet hebben van de droge uitwerking. Een gek wordt ontslagen uit de gevangenis, maar zit diezelfde dag alweer moorden te plannen. Eerder dan dialoog zijn er een hoop voice overs die commentaar verschaffen bij de gebeurtenissen. Een aparte aanpak, maar het geeft de film een duidelijk smoelwerk. Verder valt het vooral visueel op, al is het dan voornamelijk in het eerste deel van de film. Daarna begint Kargl z'n trucjes iets teveel te herhalen. Het is ook enkel het camerawerk dat redelijk inventief oogt, verder oogt de film nogal kaal en lelijk. Realisme kan er toch nét iets beter uitzien wat mij betreft. De koude vertelling in contrast met de brute moorden houden deze film interssant. Het duurt gelukkig niet al te lang, naar het einde toe is de rek er ook wel een beetje uit en héél geloofwaardig komt Leder ook niet over als moordenaar, maar dat aparte sfeertje weet erg veel goed te maken. Leuk om eens gezien te hebben, de invloed op latere films is er duidelijk, maar het mist toch iets om echt goed te zijn. Ofwel had het allemaal nog net wat verfijnder gekund, ofwel nog net wat gestoorder, maar nu valt het soms een beetje dood tussen de twee. 3.0*

Uitstekende film over een moordenaar die na ontslag uit de gevangenis zijn drang om te moorden niet kan weerstaan. Een sterk begin als portret over een psychopathische moordenaar. Het hele gedeelte in het huis was, alhoewel bruut, iets minder indringend. Compromisloos en het camerawerk met bijna constant ongebruikelijke hoeken geeft de film een eigen smoel.

Eindelijk gezien tijdens een nachtje cultfilms kijken met Niethie. Wel zonder ondertiteling, maar gelukkig kan begrijp ik het Duits wel, (terwijl ik het niet kan spreken) Dat de film al zijn tijd vooruit was had ik wel al door aan de trailer. Het camerawerk (waarbij het gezicht van die zekere psycho wordt gevolgd) en montage vielen mij als eerste op. We volgen dus een... ja, wat kan je het eigenlijk noemen?... die net is vrijgelaten uit een inrichting. Zijn innerlijke stem is datgene wat hem in stand houdt. Hij heeft geen dak meer en vecht hij continu tegen zijn impulsen. Hij denkt eindelijk iets gevonden te hebben; een groot huis. Maar eenmaal deze bewoond schijnt te zijn door een demente man, een oma en een kleindochter breekt de pleuris uit. Opmerkelijk vind ik dat het erop lijkt dat deze man zichzelf constant probeert tegen te houden terwijl hij zijn spelletjes uit oefent op deze geselecteerde slachtoffers. Maar dat hij het maar niet wint van zijn impulsen. Je zou bijna zeggen dat hij iets dierlijks is. Ondanks dat het verhaal zo dun is als een bierviltje, is de ondertoon wel behoorlijk sterk in confronterend. De montage en de innerlijke stem doen je haast denken alsof je er zelf bij bent en het feit dat deze man zich ook steeds meer in zijn eigen vingers snijdt maakt de film ook beklemmender. Ook de grauwe provinciale sfeer maakt het plaatje compleet. Dit keer geen neon-verlichte stadsachtergrond. Noé zei ook meermaals dat hij door deze film geïnspireerd is. 4,0*