Yume (1990)

Prijs jullie allemaal maar gelukkig dat ik deze niet uitgekeken heb. Ik weerhoud dan ook wijslijk mijn stem. Ik geloof best dat Kitano hier z'n inspiratie voor Dolls gehaald heeft, alleen weet Kitano wel z'n kleuren goed te gebruiken. Toegegeven dat er een paar mooie shots zaten in het tweede segment, maar de rest had toch echt meer weg van kitsch dan kunst. De door Ramon zo bejubelde posterscene zowat het beste voorbeeld uit de eerste drie fragmenten (halverwege de vierde ben ik gestopt). Veel kleuren, maar het bloementapijt deed me denken aan die omatuintjes waar je de meest ranzige bloemencombinaties bij elkaar aantreft. De parodie die Miike in Katakuris op deze scene brengt, is dan ook alleszeggend. Tweede stukje was gelukkig iets beter, al bleef de muziek door merg en been gaan en waren vooral de close-ups van de kostuums (afstekend tegen het groene gras) esthetisch fout. Normaal liggen dit soort films me wel, maar ik kan dit echt niet visueel of muzikaal mooi noemen. Naar mijn mening volledige afgang in vergelijking met Kitano's Dolls en Suzuki's Pistol Opera.

Een film, verdeeld in 8 korte verhalen. Ik ben daar nooit zo'n grote fan van, omdat het vaak moeilijk is om een constant niveau te halen, hoe goed een regisseur ook moge zijn. Dreams heeft ook een beetje te maken met dat euvel. Laat ik voorop stellen dat ik het een bijzondere film vond, met een paar erg mooie hoofdstukken, maar ook een paar hoofdstukken, die net wat minder interessant zijn. De thema's dood en omgaan met de natuur komen in ieder geval nadrukkelijk naar voren. De hoofdstukken 4, 6 en 7 waren duidelijk wat minder. Ook de voornaamste reden trouwens, waarom ik hier geen vier sterren aan kwijt kan. Persoonlijke favorieten waren voor mij hoofdstuk 1,5 en 8. Het eerste hoofdstuk is fraai vormgegeven met een combinatie van prachtige kleuren. Bij hoofdstuk 5 over van Gogh, vond ik het vooral mooi om te zien, hoe de hoofdrolspeler opging in de wereld van het schilderij. Het laatste hoofdstuk valt op door zijn vrolijkheid, ziet er erg mooi uit en kent erg leuke en frisse muziek. Een prima afsluiter van een goede omnibus. Dreams is zeker de moeite waard om gezien te worden. Toch zie ik liever een film als geheel, of in ieder geval opgedeeld in iets minder segmenten. Dit is misschien nets iets teveel van het goede. Maar goed Dreams heeft me in ieder geval weten te boeien, kent visueel een aantal schitterende momenten, opent sterk en sluit sterk af. Sommige verhalen zou ik trouwens 's nachts ook best over willen dromen. 3,5*

Wat een draak van een film was dit zeg. Vaak visueel best mooi, ook dat kleurgebruik, maar soms ook enorm kitscherig. Maar enorm traag, inhoudelijk wist de film me niet te boeien en ik keek meer naar ideeën (voor m'n gevoel) dan daadwerkelijk een film of verhaal. Dat dit soms werkelijk een toneelvoorstelling leek (zeker de eerste twee kortfilms) helpt ook niet mee. Maar Kurosawa maakt ook gewoon verkeerde keuzes. Dat laatste filmpje is visueel prachtig (sowieso leuk een Kurosawa te zien met een man in spijkerbroek, ik ken vooral zijn films uit de oudere jaren) met dat groen-blauwe water (en die aftiteling!) en die heerlijke geluiden van de kabbelende beek. Maar een groot deel in dat stuk horen we een oude man wat wijsheden mompelen. Saai in beeld gezet en dat alles leidt af van de natuurpracht en rust. En dat is wel een goede samenvatting van de hele film die vaak mooi is maar me nooit raakte en des te vaker de aandacht niet vasthield. 1,5*.