The Holiday (2006)

Ik heb zelden zo'n duffe romantische film gezien als The Holiday. Het talent van uitstekende acteurs en actrices worden misbruikt om een geforceerd en zoetsappig liefdesverhaal te vertellen. Films als Love Actually en The Notebook mogen dan ook zoetsappig uit de hoek komen, maar die hebben nog leuke, relatable personages en humor om het op te leuken. Cameron Diaz is vanaf het eerste moment al niet te harden; haar personage is ronduit irritant en kluchterig geschreven. Jude Law wordt gemakzuchtig neergezet als de perfecte vader en gentleman (en ach, nog weduwnaar ook, dan moét ie wel perfect zijn), maar Cameron Diaz heeft werkelijk geen één kwaliteit die haar sympathiek maakt. De ontmoeting met Jude Law is niet alleen ongeloofwaardig maar ook nog eens tenenkrommend slecht geschreven. Waar de meeste romantische films nog een beetje pit en humor gebruiken om de zoetsappigheid te doorbreken, is het hier alleen maar een hoop gezapigheid. Kate Winslet is een stuk beter te pruimen en wordt in haar verhaallijn wordt nog bijgestaan door een prima Eli Wallach. Maar er wordt zo weinig leuks mee gedaan. Zelfs Jack Black (in zijn meeste rollen humoristisch en uitbundig op zijn 'eigen' manier) werd in deze film gereduceerd tot een saaie, humorloze daap. Als kijker zit je dan ruim twee uur te kijken naar een film over mensen die not the least bit interesting zijn. Wat een drama.

Als ik The holiday zie moet ik altijd denken aan wat de Amerikaanse filmcriticus Marvin Kitman zei toen hij vertelde dat hij van zijn dokter niet naar films met Doris Day mocht kijken: "I have a family history of diabetes." Zelden heb ik zó'n mierzoete film gezien waarin bijna iedereen aardig is en het beste met de ander voorheeft, mensen hun deur opendoen voor totaal onbekenden om hen van hun toilet gebruik te laten maken, kleine meisjes potentiële nieuwe moeders meteen aardig vinden in plaats van ze te benaderen als de stiefmoeder van Sneeuwwitje, en een 90-jarige kluizenaar weer leert lopen. En dan heb het er nog niet eens over gehad dat in het script dat aan Jack Black werd gezonden kennelijk de pagina met zijn karaktertekening ontbrak, want zijn personage is werkelijk totaal leeg en gewichtloos.         Is er dan niets goed aan deze film? Jawel : het is een eer om de oude Eli Wallach nog aan het werk te mogen zien, er zitten wat aardige bijrollen (van de ex-minnaars) in alsmede een grappige cameo (in de videotheek), en ondanks mezelf werd ik toch ontroerd door de relatie tussen Diaz en Law. Ach, ik ben en blijf een sentimentele snotteraar – die scène waarin Diaz ontdekt wie er schuilgaan achter de namen van de meisjes door wie Law steeds wordt gebeld... Zo ongeveer the most guilty pleasure in mijn videokast.         Overigens is Cameron Diaz niet alleen een uitstekende comedienne, maar ken ik ook niemand die zo elegant en toch overtuigend kan rennen als zij – op een gegeven moment rent ze op enorme hakken met hoge snelheid over een besneeuwde akker, en het ziet er nog stééds gracieus uit. Ze is nooit een favoriete actrice van mij geworden, maar ik begin haar toch wel steeds meer te waarderen (en nee, niet alleen vanwege haar loopvermogen).