Roadgames (1981)

Met deze poster en de opening bestaat de kans dat je op je honger blijft zitten. Er is iemand die meisjes afmaakt, maar met een slasher of iets dergelijks heeft het weinig van doen en het duurt even voordat je het echt een thriller kunt noemen. Quid heeft zo z'n verdenkingen, maar ook niet meer dan dat. Dus lult hij veel tegen zichzelf, z'n dingo, een babbelende liftster en met ene Hitch. Of Pamela. Dat is Jamie Lee Curtis, die achteraf een wat te klein rolletje heeft gekregen. Het is lange tijd eigenlijk best een gezellig en handig geschreven filmpje. Rear Window op wielen. Naast het griezelige groene busje blijft Quid maar steeds dezelfde rare typetjes tegenkomen, zelfs het nieuws op de radio doet leuk mee en de muziek vliegt alle kanten op. Meer raadselachtig dan iets anders, echt spannend wil het dan ook niet meer worden, maar als de duisternis invalt, wordt het allemaal wel wat enerverender. De finale in het steegje mag er echt wel zijn.

Matige film over een vrachtwagenchauffeur die een andere weggebruiker er van verdenkt een seriemoordenaar te zijn. Duidelijk geïnspireerd door Alfred Hitchcock, zowel qua verhaal en deels ook qua uitvoering. Er zit te weinig voortgang in het plot waardoor het langdradig wordt (het feit dat de film zich voor een groot deel in de cabine afspeelt, helpt hier ook niet bij). Leuk einde.

Ik vond het wel een vermakelijke film al is de spanning niet echt intens aanwezig en gebeurt er op het eind alleen iets wat wel apart is gedaan met die steeg .