Basket Case (1982)

Een echte cult-horror, en dat moet je maar net liggen. Om te beginnen, het vreselijke gekrijs (Wat veel voorkomt in de film) was erg storend. De stop-motion in de film, deden mij ontzettend pijn in de ogen. De scenes waar het oude New York even rauw in beeld werd gebracht, deed mij goed. (Wat mis ik die oude tijden) Qua gore, was het niet veel soeps. Het monstertje ziet er wat knullig uit, overigens bied de film ook wat emotie. Abigail, nadat hij operatief verlost wordt, als een stuk vuil, in een plastic tas op straat word gezet. of Dat zijn vader, lelijke dingen naar Abigail roept. Naarmate de film vorderde, kwam er wat animositeit tussen Abigail en zijn tweelingbroer Duane Bradley Dit word voornamelijk duidelijk wanneer Duane Bradley, zijn rieten mandje meeneemt naar een bar en daar een hotelgenoot tegen komt. Na een aantal budweiser begint Duane, behoorlijk open te babbelen (waar hij een aantal hartverscheurende woorden over zijn misvormde broertje deelt.) Zodra de bar gaat sluiten, en beide terug komen in het hotel, valt Duane in slaap, maar brengt Abigail een avondje door met de vrouw. (Althans, tot zijn gezichtje in haar beeld kwam. Abigail, kruipt weer in zijn mandje, maar dit keer wel met een slipje, van die dame Dit zorgt ervoor dat hij wat lustopwekkende word. Wat volgt een seks-scene tussen het monstertje, en een receptioniste.waar Duane wel iets in zag zitten Nadat Duane hierachter komt, volgt er een matpartij tussen de beide tweelingbroers, en komt de animositeit, waar ik het eerder over had weer even terug. Nadat beide op den duur aan een uithangbord hangen, probeert het monstertje zijn tweelingbroer te redden. Echter wurgt hij Duane onbedoeld dood.

Dan word je dus uitgedaagd om een film te kijken van Something Weird. Op voorhand werd ik daar al niet bepaald vrolijk van, maar heel toevallig had ik ergens nog Basket Case liggen. Desondanks die film toch heel lang vermeden en nu omwille van die reden toch maar eens opgezet. Basket Case is een film die vooral opvalt door het belabberde verhaal ervan. Een jongen wordt gescheiden van zijn misvormde broer en die, of beter gezegd dat ding, besluit daarvoor wraak te nemen. Ook al komt de film uit 1982 en is het inmiddels flink verouderd, het monster in de rieten mand ziet er belabberd uit. Vooral wanneer het in beweging komt is het bijna lachwekkend om te zien. Was net of ik op dat moment naar 'Buurman & Buurman' of een 'Chicken Run' aan het kijken was, al moet ik zeggen dat ik die andere titels beter vind. Qua sfeer was het redelijk gesteld met Basket Case, maar spannend werd het vrijwel nooit. Kills zijn grotendeels off screen waarna het bloed in de rondte vliegt, waardoor het op het gebied van horror ook zeer zeker niet kan overtuigen. En ook de humor was eerder tenenkrommend dan leuk.

Crappy natuurlijk. Ik kan er dan ook niet omheen dat trash niet meteen mijn genre is, alhoewel dit soort ideetjes er bij mij nog wel simpel in kunnen gaan. Bovendien zag ik al eerder scenes van deze Belial en die vond ik nog wel geinig. Maar helaas is Belial 1 van de weinige pluspunten. Want het was allemaal wel heel erg simpel. De crew wordt er dan ook niet bij geholpen dat het budget uiteindelijk maar op 35,000 dollars lag, die ze ook in delen bleken te krijgen. Het resultaat is een ietwat simpele, schreeuwerige en vaak klunzige horrorkomedie die nooit helemaal werkt. Ik weet wel ongeveer de stijl van Henenlotter en weet dat hij lak heeft aan de regeltjes, maar iets meer aandacht hier en daar mag wel. Alles is wel heel erg simpel gebracht. Handschoentjes als hand van Belial, off-screen kills die allemaal zowat hetzelfde zijn en een saai hoofdpersonage. Pas als Belial even verschijnt leeft de film op, want dat soort dingen smaken me dan wel weer iets meer. Ik heb een paar beelden van de vervolgdelen gezien, en die kills zien er stukken leuker uit. Deze kills zijn wel bloederig maar allemaal hetzelfde, en dat smaakt me minder. Die 91 minuten waren uiteindelijk redelijk vermoeiend, maar de laatste minuten doen het hem wel weer een beetje opleven. Acteerkracht is ook geweldig zwak. Alleen Smith is bij vlagen nog wel een beetje schattig, en dat was het hem weer. De film leeft soms wel op, maar te weinig om alle minuten tot een goed einde te brengen. Helaas, want hier had ik dan nog wel vertrouwen op.