Alba (2016)

Knap debuut van deze jonge regisseuse die haar eigen ervaring met opgroeien nog vers in het geheugen heeft liggen. De film straalt eenvoud uit waar het coming of age-verhaal van de hoofdrolspeelster achter schuil gaat, de kindactrice werd uit een groep van 600 meisjes gecast. Plot en dialogen zijn minimaal. Het resultaat deed me denken aan het eveneens Latijns-Amerikaanse Después de Lucía (2012) (5*), dat ook over een tiener gaat die zonder een aanwezige moeder en met een afstandige vader moet opgroeien, waar pesten ook een belangrijke rol speelt en er nauwelijks dialoog is. Alba heeft iets minder plot, waarbij de schermtijd vooral door de jonge actrice wordt opgeëist, die zeer overtuigend acteert. Alba, uiterst verlegen, lijkt een slachtoffer te zijn van jarenlange pesterijen, ze heeft moeite met het maken van vriendinnen, en moet met de sociale druk van de andere kinderen omgaan terwijl ze in een erg moeilijk thuissituatie zit. Door ziekte van haar moeder wordt ze gedwongen om bij haar door het leven getekende vader te leven, die van haar moeder scheidde toen ze een baby was en ze sindsdien niet meer heeft gezien, en op wie ze niet bepaald trots is. Mooie film die veelbelovend is wat betreft de toekomst van de twee debutanten, de jonge regisseuse en de jonge actrice. Ruim 3,5*

Mijn eerste uit Ecuador. Ook meegepikt via het online platform van IFFR. Een film die inderdaad de beelden laat spreken boven de dialogen. Niet moeilijk als je een schuchter zwijgzaam meisje vertolkt. Een meisje dat gebukt gaat onder de zwakke gezondheid van haar moeder en haar eigen gezondheidsproblemen. Het maakt van haar een buitenbeentje op school die niet kan meespreken over de zorgeloosheid van het leven en de fantasie over jongens, iets wat meisjes van die leeftijd horen te doen. Het betert er niet op wanneer ze bij haar vader dient te gaan wonen. Op zijn zachtst gezegd een vreemd figuur. Prima acteerwerk. Van genoten!