Portrait of Jason (1967)

Zowel Jason als filmer Shirley Clarke komen uit de kringen rondom Andy Warhol. Nou waren die kringen rondom hem vrij groot. Jason is vooral een theatrale persoon die het liefst op Broadway zou staan (maar niet blijk geeft van voldoende talent daarvoor), maat ondertussen een zware jeugd had vooral aan de randen van de maatschappij leeft en zijn geld onder andere door prostitutie bij elkaar scharrelt en de veel van de gebeurtenissen al lachend zit te vertellen. Hij is zwart en homoseksueel en tussen de regels door zijn beide een reden tot zelfhaat. De film is zoals alles uit Warhol kringen erg rudimentair. Soms onscherpe beelden en een draagbare camera gericht op de hoofdpersoon. En Jason geniet bij vlagen van de aandacht die hij altijd al wilde. Het knaagt ook wel. Jason lijkt min of meer dronken gevoerd te worden (en is ook stoned trouwens) en als Jason vervolgens bijna op de grond ligt en dicht bij zijn emotie ziet confronteren ze hem met zaken die niet fraai waren die hij in het verleden gedaan heeft en het feit dat hij grotendeels een rol speelt en misschien zichzelf zo diep begraven heeft, dat zijn ware ik misschien wel voorgoed kwijt is. Wie is Jason eigenlijk nog? En dwingt de maatschappij (van 1968) Jason om zichzelf zo kwijt te raken. UIteindelijk gaat het naar Jason beledigen. Daarmee doen ze hem pijn (en misbruiken ze hem misschien wel), maar het laat wel meer van Jason zien. Bedenkelijk, maar ook wel fascinerend. En bij toeval was het vandaag op de dag 54 jaar geleden dat dit gefilmd is.