Black Narcissus (1947)

Onlangs de film weer op de BBC gezien, mijn eerste kijkbeurt was misschien wel 20 jaar geleden en er stond me alleen die drama scene bij de bel nog voor de geest, dus tijd voor een hernieuwde kennismaking. Visueel is de film een topprestatie, als je bedenkt dat alles is opgenomen in de Pinewood studios dan is het des te knapper dat de makers er in die tijd in slaagden om de locaties zeer realistisch als Himalaya/India te laten overkomen. Van overdonderende acteerprestaties moet deze film het niet hebben, Kerr en Farrar zijn ok, maar de show wordt gestolen door Kathleen Byron, bij mijn weten is zij nooit echt bekend geworden, maar als je haar oeuvre bekijkt dan vraag je toch wel waarom zij nooit bekender is geworden. In deze film spat haar personage van het doek, het verhaal is wat fragmentarisch, maar haar rol maakt het allemaal wel wat acceptabeler. Zoals zij de aandacht op zich vestigd in de film met soms haar angstaanjagende blik in haar ogen en dan de transformatie van non naar wereldlijke vrouw, adembenemend. Ik gaf al aan dat het verhaal wat fragmentarisch is, soms springen de onderwerpen van de hak op de tak waardoor sommige zaken onderbelicht blijven of totaal niet uit de verf komen, wat was nu eigenlijk de rol van Jean Simmons? Ik kreeg het gevoel dat zij als beeldvulling was gebruikt. Dat is dan het enige nadeel, maar wel een wezenlijke, aan de film. Voor de rest een geweldige film, de belichting, de effecten, denk alleen maar dat voortdurend de wind in iedere scene aanwezig is, is het niet in geluid dan in flakkerende lichtjes, wapperende gordijnen of bewegende gewaden, maar het meest angstaanjagende is dat monotone gehuil wat de neerslachtigheid daarvan voelbaar maakt. De muziek maakt het geheel af, zeer treffend en niet overheersend. Powell en Presburger leverden een prima film af die de tand des tijds goed heeft doorstaan.

Psychologisch drama - draagt zeker het cachet van zijn tijd - maar komt toch wel cinematografisch behoorlijk uit de verf, met goede fotografie, maar heel veel zag ik er toch niet in. Wat hadden ze toch om Deborah Kerr in nonnekleren te steken ? "Heaven knows Mr. Allison"...

Sfeervolle klassieker die hem vooral moet hebben van zijn prachtige decor en settting. Dat klooster zo hoog in de bergen is echt verbluffend. Telkens genieten wanneer die klok geluid moet worden. Acteerwerk is ook meer dan behoorlijk. Qua verhaal wat traag en iets te weinig vaart om echt aan te slaan. Film ook volledig vanuit Westers katholiek standpunt gemaakt. Film raakte me nauwelijks, nogal afstandelijk en feitelijk. Nochtans een sterk en veelbelovend begin, maar ik had meer focus op het kloosterleven gewild. Die man kwam iets te nadrukkelijk op de voorgrond.