Crossfire (1947)

Goeie film over een rechercheur die de moord op een man moet oplossen waarbij enkele soldaten betrokken zijn. Een prima eerste helft dat op zich een vrij standaard moordonderzoek is. De tweede helft bevat de beste scenes, voornamelijk omdat dan racisme als motief wordt geintroduceerd. Goed acteerwerk van de gehele cast.

Interessante film noir waarbij een moordonderzoek centraal staat. Een film die voornamelijk bestzan uit vele en lange dialogen, vaak één op één. Bij momenten ook nogal een bozarre eigengereide aanpak van de politie-inspecteur door gesprekken en vraagstellingen te laten doen door of in het bijzijn van betrokkenen. De film begint met de moord zelf waarbij je getuige bent van de silhouetten afgebeeld op de muur. Even later komt het levenloze lichaam van het slachtoffer in beeld en wordt het scherm gesplit in een deels zwart scherm wanneer de dader zich even komt vergewissen bij het slachtoffer of hij wel werkelijk dood is. Uiterst sfeervolle aanpak van het gebeuren en een prima openingsscene! Racisme Ligt aan de basis van de moord en gelukkig weet de kijker al vlug hoe de vork aan de steel zit. De film zakt halfweg wat in en de zoektocht naar Mitch sleepte iets te lang aan. Voorts prima acteerwerk en meer dan degelijke film.

Eén van die noirs waarin de dialoog voorgaat op de actie. Op één of andere manier trekt dit soort films me wel en hier is dat niet anders. Anderhalf uur lang geklets met hier en daar de obligate flash back - met nog meer geklets - en ik zat op het puntje van mijn stoel. Knap van Dmytryk & co hoe ze de sfeer erin houden. Een visueel hoogtepuntje is de ontmoeting tussen George Cooper en Jacqueline White onder het pulserende licht van de cinema. Hun twijfels en onzekerheden over hun relatie krijgen aldus een visuele uitwerking. Het soort scene dat je wel meer ziet in noir. Ook de muziek van huismeester Roy Webb mag er weer zijn. Behalve de semi-klassieke stukjes brengt hij ook sfeervolle stukjes jazz aan. En last but not least hebben we hier te maken met een stel topacteurs. Robert Ryan is heerlijk onuitstaanbaar, Robert Mitchum is heerlijk flegmatisch en ook de inbreng van Gloria Grahame is top. En dan is er nog het alweer heerlijke tussendoortje van Paul Kelly, in het soort rol dat een David Lynch ook wel zal appreciëren. Het scenario lijkt in eerste instantie standaard misdaad/noir al neemt het naar het einde toe een moraliserende wending. Zonder dat het vervelend wordt. Zeer geslaagde film.