Fantastic Beasts and Where to Find Them (2016)

Zo af en toe heeft mijn vriendin het voor het zeggen in de cinema en moet ik 'Le Ciel Flamand' laten schieten voor alweer een blockbuster van formaat: deze keer een spin-off van Harry Potter. Nu ben ik zelf geen fan van die knullige toverjongen, wie naar Fantastic Beasts kijkt mist zijn aanwezigheid. En toch is dat niet eens de reden dat deze feeërieke prent de nodige toverkracht mist, want daar steekt de stedelijke setting en het te dunne plot een (spreekwoordelijk) stokje voor.

Bij het kijken van deze film besef ik gelijk dat hetgeen de Harry Potter-reeks zo magisch maakte, de toverschool Zweinstein was. Deze Fantastic Beasts speelt zich af in het non-magische New York City waar tovenarij verborgen moet worden gehouden. Daardoor evenaart deze film nergens ook maar een schrijntje van de magie van de Harry Potter-films. De film begint en een nondescript Brits knulletje komt om onbekende redenen op Ellis Island aan met een koffertje waarvan wij (als kijkers van filmtrailers) weten dat er magische wezens inzitten. Het eerste uur zien we hoe dit nondescript Britje zijn kwijtgeraakte beestjes terugzoekt terwijl de magische spanning in NYC aardig te snijden is. De Brit heeft hier niks mee te maken en voert zijn plannen uit; de Amerikanen bemoeien zich met deze uitheemse tovenaar en de twee agenda's ontmoeten elkaar nergens. Halverwege de film verschuift de focus naar de agenda van het Amerikaanse ministerie van Toverkunst en dat vind ik het grootste mankement van deze film: de film gaat helemaal niet over fantastische, magische wezen en waar je ze kunt vinden, en de hoofdpersoon is ook niet Newt Scamander.

Groen van jaloezie zag ik toen ik van mijn nichtje uit Amerika hoorde dat ze een bezoek had gebracht aan het themapark The Wizarding World of Harry Potter in Hollywood, waar zij - waarschijnlijk in De Drie Bezemstelen - een heus Boterbiertje had gedronken. Ik heb me nou altijd al afgevraagd waar zo'n Boterbiertje nou naar smaakt... Naar Werther's Echte, vermoed ik zo.. Harry Potter goes America! De tovenaarswereld wordt hier natuurlijk flink uitgebuit, veramerikaniseerd, wat ik eigenlijk wel zonde vind. Hing er over de oorspronkelijke acht films nog een soort van mystieke waas, deze spin-off voelt voor mij niet meer of minder dan de gemiddelde superhelden/Marvelfilm, waar ik gewoonlijk van gruwel, de X-Men reeks uitgezonderd. Maar helemaal ontevreden ben ik niet: het New York van 1920 ziet er grandioos uit, als oude zwartwit-foto's die later zijn ingekleurd en ook in ruimtelijk opzicht voelt de stad echt groots aan. Wat mij nog het meest kon bekoren waren die paar scenes met die Trump-achtige senator en zijn debiele zoon, en dat moment dat men de doodstraf wil gaan uitvoeren, zonder enig proces. Johnny Depp is weer de verkleedkist van zijn oma ingedoken en ik vond Eddy Redmayne als de eigenaardige Newt Scamander wel aandoenlijk. Het tovenaarsequivalent van Freek Vonk, maar dan niet zo hysterisch. De vonk sloeg in ieder geval niet op mij over. Wellicht bij een volgende kijkbeurt?