Shoulder Arms (1918)

Het fenomeen Chaplin, in die tijd reeds met een behoorlijk aanzien en macht in de cinemawereld, in zowat zijn eerste langspeler (al is 45 minuten niet bepaald lang). Getuigde toch wel van een zekere lef om in volle WO I een komedie te maken over de strijd in de loopgraven. Charlie weet echter de gruwel (de voortdurende ontploffingen, de ondergelopen slaapplaats, de stuk geschoten woning...) en de hilarisch komische toestanden (het bestoken van de vijand met de sterkruikende kaas, de boomscenes...) zo perfect te mixen dat uiteindelijk de film aanvaard werd. Ook het grappig slot werkte verzachtend en het einde van de oorlog was nabij. Geen meesterwerk, maar op dat pechmannetje dat zich steeds uit de slag weet te trekken en ondertussen menselijke en maatschappelijke problemen bespeelt, geraakt ge niet uitgekeken. Blij uiteindelijk deze "Shoulder Arms" te hebben gezien. Het meisje, Edna Purviance, zag ik reeds in twee andere films van Chaplin, "A Woman of Paris" en "The Kid".

Leuke vroege Chaplin, ik denk deels doordat deze net wat langer is dan de halfuurtjes die andere films uit die vroege periode van hem zijn. Zijn beste kracht blijkt toch wel verhalen vertellen en met sprekende beelden te komen, daarvoor heeft hij nu net wat meer tijd. Of dat nu die scène als boom is, of in dat huis zonder muren, beide zijn echt enorm sprekende scènes. Als komiek vind ik Chaplin nog steeds niet echt geweldig, vaak te simpele en gemaakte slapstick. 3,5*.

Chaplin is een leeftijdsgenoot van Hitler. Ze scheelden zelfs maar een aantal dagen. Beide mannen hebben de twee wereldoorlogen mee beleefd. Chaplin deinsde er echter niet voor terug om beide tragische gebeurtenissen op een komische manier te bespelen in zijn films. Uiteraard met zijn klassieker in The Great Dictator (Film, 1940), uiterst gewaagd maar zeer geslaagd, maar ook met deze film toen WO I nog niet was afgelopen en de Verenigde Staten (eindelijk) zijn volle gewicht in de Europese schaal kon leggen. Uiteraard geen gruwelijke beelden in de loopgraven, maar wel toch een impressie van hoe het geweest kon zijn. Met een kwinkslag uiteraard, maar toch: de ontploffingen, de ondergelopen shelter, het huis ... Edna Purviance is eentje die regelmatig terugkomt in de Chaplins. Steeds een fijne onschuldige verschijning. Niet zijn beste werk, maar zeker leuk om eens mee te pikken.