Hiso Hiso Boshi (2015)

Heerlijk. Een film die inderdaad niet zo makkelijk z'n publiek zal vinden. De combinatie arthouse/genre is sowieso tricky en Sono legt de balans redelijk in het midden. Maar toevallig is dat meestal wel het punt waar films mij het meest raken. The Whispering Star is vooral een ontdekkingstocht, waardoor je best zo weinig mogelijk van het plot weet vooraf. Het tempo ligt al niet al te hoog, dus wanneer een aantal "verrassingen" al gespoiled zijn wordt het er alleen maar taaier op. Visueel is het geweldig. Sepia maar dan op een supercleane manier. Ook de soundtrack is erg nadrukkelijk aanwezig, al is het dan wel in de effecten, eerder dan in de muziek zelf. Acteerwerk ook behoorlijk, al is dat niet meteen het punt waar deze film zich het hardst op richt. Vind dit één van de beste dingen die Sono al gemaakt heeft. Weinig commercieel allicht (zowel vanuit arthouse als Hollywood kant bekeken), maar erg boeiend en erg uniek. 4.5* en een uitgebreide review

Het type film dat voor mij compleet staat of valt met of de cinematografie wel in orde is. Een vrij statische film, maar wat slaagt Sono er goed in om een benauwende sfeer op te roepen van een toekomstige ruimtereizigster met een speciale missie. De scenes aan boord zijn repetitief, maar door allerlei camerastandpunten te gebruiken slaat de verveling nooit toe, al voel je wel meerdere keren de verstikkende leegheid van het hoofdpersonage opdoemen. De zwart - wit scenes zijn contrastrijk en het universum is fraai in beeld gebracht. Hoogtepunten zijn iedere keer de bezoekjes aan andere planeten. Op visueel vlak niet minder dan geniaal, Sono dompelt je onder in bloedmooie panorama`s. De man die loopt tussen gestrande boten, de reflectie van wat er buiten is in een waterplas binnenhuis en Yoko`s fiets scene in de verlaten stad zijn zwaar favoriet! Apocalyptische prent vol met prangende onbeantwoorde existentiële levensvragen, die voor mij nu al werkt omwille van zijn schoonheid en zijn mysterieuze universum. Geen lichte kost, maar als je houdt van Tarr/Tarkovsky zeker gauw proberen. Sono zoals ik hem nog nooit zag, zwaar onder de indruk! 4,5*

Ik ben wel anders gewend van Sono. Niet dat ik zijn hele oeuvre al heb gezien, maar over het algemeen was het toch flitsender, gewelddadiger en vooral sneller. Deze film druist daar in alle mogelijke manieren tegenin. Het is zelfs een ware beproeving, want bij momenten is het wel erg repetitief. Nu, dat hoeft op zich geen probleem te zijn. Kan je des te meer genieten van de cinematografie en camera. Het lijkt alsof de film 30-40 jaar ouder is dan 2015. Aan boord van het ruimteschip, dat er binnenin zelfs vrij cosy uitziet, een vrouwelijke androïde. Zij is de moderne PostNL van dienst en bezorgt pakjes tussen mensen onderling die mijlenver van elkaar wonen in het galactische universum. Om de tijd wat te doden, houdt ze zich bezig met het huishouden en het poetsen. Zelfbedruipend is ze evenzeer als ze haar Duracell-batterijen moet vervangen. Nou, dat zag er vrij knullig uit eerlijk gezegd. Die uitstapjes op de vrijwel verlaten planeten en de weinige encounters met de bevolking roepen inderdaad existentiële vragen op. Niet in het minst wordt ze begroet dat het tijd werd, alsof een androïde daar last van heeft.