The Mummy's Curse (1944)

De afsluiter van de Kharis reeks is ook niet al te best. In het begin is het nog wel vermakelijk. Vooral met de werklui die allemaal verschillende typetjes met verschillende (overdreven) accenten (Mexicaans, Italiaans, enz.) voorstellen. Hierbij is met name het personage dat gespeeld word door Napoleon Simpson wat aan de racistische kant. Dat kon men in het Amerika van toen nog ongestraft doen. Wanneer de mummie weer aan het lopen gaat word de film echter weer een herhalingsoefening van de voorgaande films. Hij gaat weer in opdracht van een priester achter zijn geliefde prinses Ananka aan. Het gaat weer om een soort reïncarnatie die zelf niet weet dat ze de prinses is. We worden zelfs nog een keer getrakteerd op de voorgeschiedenis van de twee personages (hoe ze begraven werden, enz.). Hij is wel weer makkelijk uit te kijken (duurt ongeveer 60 minuten), maar een topper kan ik het wederom niet noemen. Misschien interessant voor de die hard Universal lovers, maar eigenlijk was deze 'serie' al wel gedaan na de eerste, originele The Mummy (1932). De 'sequels' voegen wat mij betreft weinig toe.