Hangover Square (1945)

Eén woord: wow! Hangover Square is de derde film van regisseur John Brahm die ik heb bekeken, na The Lodger en Guest In The House, en deze maakt het meest indruk. Visueel is deze film een gothic feestje, waarbij Brahm werd bijgestaan door cameraman Joseph LaShelle (oscarwinnaar voor de klassieker Laura het jaar voordien). De film is gebaseerd op de novelle, die ik niet ken, maar op zich vond ik het een goed script, heel rechtuit, en zeker niet ingewikkeld of 'verrassend'. Wat het ontbreken van dat laatste aspect betreft, moet de film het dan ook hebben van de (geslaagde) sfeerschepping. Binnen het kader gecreëerd door Brahm worden goede acteerprestaties geleverd door de protagonisten Laird Cregar, Linda Darnell en George Sanders. Tijdens het filmen waren er naar verluidt talrijke conflicten tussen Cregar en Brahm, die op het einde van de shooting mekaar duidelijk maakten nooit meer samen te willen werken. Helaas zou Laid Cregar zelfs de première van de film niet meer meemaken na zijn ontijdige dood, waarover men hier op het forum reeds bericht. Last but not least, alle lof voor componist Bernard Herrmann - persoonlijke favoriet - die op briljante wijze de score voor deze film heeft vorm gegeven. Alleen al voor zijn muziek wil ik de film zeker nog eens herbekijken. Wat ik zo mooi vind aan Herrmann is het feit dat hij echt muziek met karakter creëert, en daarmee bedoel ik niet de inwisselbare slappe hap waaraan hedendaagse componisten zich (in mijn oren) lijken te bezondigen. De muziek in deze film is heel prominent aanwezig, logisch, aangezien Laid Cregar de rol van componist speelt. Hoogtepunt is ongetwijfeld de finale van de film, met de 'ghostwritten' symfonie van Cregar in uitvoering, die je moet gezien en gehoord hebben om te geloven. Sterke film.

Dit was verrassend leuk. Sanders is altijd cool, Darnell is altijd verleidelijk, maar de held is hier Laird Cregar, die met veel overtuigend de gekwelde hoofdrolspeler neerzet. Jammer dat we nooit zullen weten wat hij nog had kunnen bereiken in zijn carrière, ik denk dat hij wel ver was geraakt. Naast de sterke hoofdrol is er uiteraard ook een belangrijke rol weggelegd voor de knappe muziek in deze film met als hoogtepunt de epische en memorabele eindscène.

Prachtige zwart wit camerabeelden en een sterke Laird cregar in een gothic thriller , darnell als gemene profiteur zorgt voor de femme fatale inbreng . Aanvangkelijk dacht ik met een britse film te maken te hebben maar dat is dus niet waar .