Doctor Zhivago (1965)

“You lay life on a table and cut out all the tumors of injustice. Marvelous.” IJzersterke klassieker. Doctor Zhivago is een groots opgezet epos met schitterende sets en uitstekend acteerwerk van onder andere Omar Sharif, Julie Christie, Geraldine Chaplin en Rod Steiger. Het speelt zich af ten tijde van de Russische revolutie dus ik had wel wat meer oorlogsscènes verwacht, maar dit vooral een puur romantisch drama rond Yuri, Lara en Tonya. De speelduur is lang maar de tijd vliegt voorbij. De treinreis richting de Oeral levert indrukwekkende scènes op, en de vele scènes in het met sneeuw en ijs bedekte paleis zijn een lust voor het oog. Het is een cliché, maar dit soort films worden niet meer gemaakt.

Met frisse tegenmoed aan begonnen na afgelopen zomer toch redelijk teleurgesteld te zijn afgehaakt bij Ben Hur. Ik dacht, misschien zijn die grote klassiekers niet voor mij weg gelegd. Maar verassing, wat een epos, mits in de goede volgorde gezien. Want ik heb zo'n dvd die aan beide kanten gebrand is en ik zie eerst per ongeluk het einde wat ik pas 10 minuten voor het einde ontdek, dus het begin vond ik des te begrijpelijker. Desalniettemin, een prachtig tijdsbeeld ten tijden van de dramatische verlopen 1ste WO, de daaropvolgende Rode Revolutie en de greep naar de macht van Lenin. Werkelijk waar geweldige maar ook angstaanjagende tijden om te leven, politiek gezien. Dan de fantastische mooie natuurbeelden met de elementen. Wat moet je je als mens klein voelen in Rusland met haar taiga's, ijskoude winters en stikhete zomers. Prachtig stukje geschiedenis, mooi film.

Een klassieker in zijn soort. Eentje die ik nog niet eerder zag en waartegen ik toch een beetje opzag. De lange speelduur zal daarin wel meegespeeld hebben. Die speelduur valt achteraf gezien nog wel mee. De film is op zich dynamisch genoeg om te boeien. Toch werd ik alles behalve weggeblazen door de film. De achtergrond of setting van de film is best interessant te noemen met de Revolutie op de achtergrond. De gevolgen daarvan komen dan ook naar voren al ligt de klemtoon toch eerder op het romantische liefdesverhaal en alle tegenslagen of -strubbelingen die daar invloed op hebben. Verder wel een mooie film, letterlijk dan. Zeer fijne feeërieke beelden met de sneeuw. Sommigen beelden van woningen - van binnen en van buiten - zijn zo mooi dat ze recht uit een ijssculpturenfestival lijken te komen. Af en toe ook mooie close-ups van die ijskristallen of van bloemen. Weinig te zeggen over Omar Sharif en Julie Christie. Beiden doen het goed. Wel eens fijn om gezien te hebben, maar ik ga er mijn slaap niet voor laten. Zeer degelijk allemaal, maar me echt bij de keel grijpen, deed het nooit.