The Corpse (1971)

The Corpse behandelt een familiedrama zoals zich dat wellicht achter de gesloten deuren van burgerlijke Engelse provinciestadjes vaker afspeelt. Een conflictueuze situatie rondom een uiterst snobistische oudere man (Michael Cough in een sterke rol). Een ijskoude, emotieloze dikdoener die economisch succes verwart met persoonlijk geluk en als gezinshoofd een tiranniek bewind voert. Het gezin bestaat verder uit zijn depressieve vrouw die lijdt onder zijn liefdeloosheid en sarcasme en zijn slaafse zoon die een getrouwe afspiegeling van zijn vader is. En dan is er nog de rebelse dochter Jane die samen met de vaderfiguur het interessantste personage in de film is. Jane mag niet uitgaan, geen vriendje hebben, wordt door vader gecontroleerd in haar doen en laten, moet zich immer verantwoorden en zich striemend commentaar laten welgevallen. Jane verzet zich tegen de bekrompenheid en de tirannie en dat wordt door vader niet op prijs gesteld. De vrouwen hebben het zwaar. Gezien de hel waarin de vrouwen leven, lijkt het besluit om de vader te laten verdwijnen niet meer dan gerechtvaardigd. Wat volgt is een scenario dat anders loopt dan gepland, een aantal verrassende plotwendingen heeft maar helaas niet die pakkende impact heeft die het zou moeten hebben. Het wordt niet spannend of meeslepend. Daarvoor is de regie toch wat te statisch, zijn de plotwendingen met te weinig jeu omkleed, komt de psychologische huiver niet echt tot bloei en worden de handelingen te stroef en onbeholpen in beeld gebracht. ’t Is allemaal wat tam en behouden. En dat is jammer, want de slotconclusie is een bijzonder fraaie. En een bijzonder verschrikkelijke trouwens. Een bijzonder diabolische zelfs. Een einde waarin de werkelijke verschrikkelijke consequenties van het verhaal tot uiting komen. Die fraaie slotsom had een opwindender aanloop verdient.