Where the Boys Are (1960)

Een tienerfilm met historische waarde want één van de eerste waarin een onderwerp als adolescente seksualiteit en de veranderingen in de moraal van de jeugd in de USA aan bod kwam. Voor mij kwam het dan ook veel meer sixties dan fifties over, een beetje een voorschot op de seksuele revolutie die nog komen zou (al is die revolutie eigenlijk al deels op gang gekomen in de jaren ‘50). Het is dus zeker een interessante tijdscapsule die aangeeft hoe in het momentum van 1960 naar relaties werd gekeken in de USA. Of in elk geval hoe relaties worden afgebeeld. Ik vond het mooi dat het onderwerp van de seksualiteit effectief aangekaart wordt in college in één van de beginscenes. Dat geeft je als kijker toch meteen context, zelfs al komt het dan getelefoneerd over. Een beetje context die ik bijvoorbeeld miste in de remake van 1984 (die dan ook een beetje de mist ingaat als totaalplaatje). Verder is het een slim ontwikkelde film waarin tragedie en (vooral) komedie met mekaar verbonden zijn, een beetje zoals in het echte leven dus. Goeie acteerprestaties met een opvallende Dolores Hart. De toon van de film beviel me echt wel, net als de muziek die bestaat uit een mix van hippe cool jazz en Connie Francis die haar acteerdebuut mag maken.