Ju-on (2000)

Heel leuk om te zien waar Shimizu ''begon'' (met The Grudge dan). Kreeg ineens weer zin om langharige dames van de trap te zien strompelen, dus het wordt eens tijd om het gehele aanbod aan Grudge films te (her)zien. Tegenwoordig zijn dit soort werkjes helaas alweer passé, maar dit blijft nog behoorlijk overeind staan. Wel énorm goedkoop. Die SOV look werkt de film een beetje tegen, zeker de eerste helft. Tweede helft heeft wat een stel scares die een stuk krachtiger zijn en meer in lijn van waar Shimizu later op verder zou borduren.

Dit is dus niet de bekendere Ju-on die ook wel bekend staat als The Grudge (en natuurlijk is ge-remaket in de VS), maar de voorganger daarvan, met subtitel The Curse. Het is een best wel charmant low-budget werkje in dezelfde lijn als zijn vervolgen (min of meer, ik weet eigenlijk niet in hoeverre al die Ju-ons verhalend gezien aan elkaar verwant zijn). De filmkwaliteit is niet zo geweldig, maar echt storend is dat niet, en het past ook wel een beetje bij het soort film; het geeft een soort echtheid. Ik kon de samenhang van het verhaal of de logica van de karakters niet altijd even goed volgen, maar ik merk in ieder geval dat ik wel gevoelig ben voor dit soort creepy gespook (al zie je de schrikmomenten aankomen), en klaarblijkelijk doet Ju-on haar werk dus ook goed op dat vlak. Zeker niet onaardig.

Met weinig middelen breidde regisseur Takashi Shimizu zijn eigen horroruniversum uit met The Curse, een film die hedendaags vooral geliefd is onder een nichepubliek. Het mag gezegd dat Shimizu regelmatig met een aantal onbehaaglijke momenten uit de hoek komt ondanks de technische tekortkomingen (en die mogen er ook wezen). Lelijk geschoten, erbarmelijk geacteerd en vooral ietwat gedateerd, maar uiteindelijk gaat het dan ook om de invulling van het horroraspect en die voldoet. De niet-chronologische vertelmethode zorgt er bovendien voor dat je als kijker geforceerd bent bij de les te blijven en de opbouw naar een scare is meer dan degelijk, helaas zijn de uiteindelijke scares zelf weinig effectief (meer). Momenten zoals Kayako die de trap af kruipt zijn de scenes die een film als deze maken, maar de productiewaarde is ondertussen dermate ondermaats dat er in z'n geheel niet veel te genieten valt. Het personage van Toshio heb ik overigens altijd onwaardig gevonden.