I Saw the Light (2015)

Mooie recensie, Zwolle84! Eergisteren heb ik deze biopic aanschouwd. Stukje historie: ik ben opgegroeid met pure country muziek. Mijn ouders sleepten me als kind naar optredens door het hele land, waarbij ik wijlen Boxcar Willie nog schitterende uitvoeringen van Williams - recht uit het hart, zoals het hoort - heb horen zingen en na afloop zelfs een handkus van de goede man kreeg (wat ik destijds uiteraard 'ieuw' vond). Pure country beproefd inderdaad geen opsmuk: het is rauwe emotie - soms bitter, soms onderliggend, maar altijd oprecht. De echte pik je er zo uit. Die hebben geen showcase nodig; slechts een podium en een gitaar. De schoonheid zit hem juist in die eenvoud. Hoewel ik later andere muziekgenres ontdekte en omarmd heb, merk ik dat die country roots me altijd bijblijven. Tussen de Indie nummers door schalt er regelmatig een 'good ol' country nummer uit mijn luidsprekers waarvan ik de tekst zonder nadenken mee kan zingen. Fantastisch vertolkt door Hiddleston en Olsen. Nooit teveel, nooit te weinig, integer en zo menselijk als vlees en bloed zijn. Persoonlijk kan ik niet begrijpen dat anderen dit als saai bestempelen. Ik heb de hele film gebiologeerd en in een adem uitgekeken, mijmerend terugdenkend aan de goede oude tijd waarin ik elke zaterdagochtend aan de keukentafel zat, geïntrigeerd luisterend naar de geëmotioneerde vertolkingen van grote doch kleine artiesten. I Saw the Light bracht me terug naar die bijzondere wereld. De film raakte me, heropende mijn roots... en dan, dan doe je iets goed. Genoten!

De film kabbelt voort, valt veel in herhaling en kan niet tippen aan "Walk the Line" of "A Star is Born". Tom Hiddleston acteert wel erg goed, draagt de film en zingt ook nog een aardige noot.

Goed spel, mooi tijdsbeeld en fraaie fotografie, en het verhaal volgt ook redelijk nauwkeurig de gelijknamige biografie van Colin Escott waarop de film gebaseerd is, maar een echt goede film kan ik dit toch niet noemen, want na afloop (en trouwens ook al tijdens het kijken) heb ik toch niet het idee dat ik als het ware een kijkje in Williams' ziel heb gekregen. De reden daarvan is zeker niet Tom Hiddleston, want die is een zeer overtuigende Hank Williams (ondanks het feit dat zijn zangstem niet de ongepolijste ruwheid van de echte Hank Williams heeft), maar wel de muziek, of liever gezegd de gedeeltelijke afwezigheid ervan.         Ik krijg te weinig te horen van de enorme hoeveelheid geweldige nummers die Williams tijdens zijn korte leven opnam en die soms directe verwijzingen naar zijn eigen leven en zijn huwelijksproblemen zouden kunnen bevatten (Why should we try anymore, Cold cold heart, You win again, I'll never get out of this world alive), en zo krijg ik ook geen idee van waar die nummers vandaan komen en waar Williams' specifieke brille uit bestaat. Bovendien zie ik hem te weinig drinken (ja, er zitten diverse scènes in waarin hij drinkt of dronken is, maar in het boek van Escott loopt de alcohol bijna van de pagina's af), de zwart-wit-scènes waarin Bradley Whitfords Fred Rose achteraf commentaar geeft schuren soms met de rest van de film, en de afwezigheid van een sterfscène (op welke manier dan ook gefilmd) voelt voor mij als een zwart gat in de structuur van de film, alsof de hoofdpersoon stiekem van het podium is afgelopen terwijl de voorstelling nog bezig is.         Ik geloof dat het op MovieMeter was dat ik voor het eerst de formulering "ik blijf een beetje op mijn honger zitten" las, als omschrijving van niet ingeloste verwachtingen of een gevoel van teleurstelling achteraf. Laat ik bij deze film zeggen dat ik een beetje op mijn dórst blijf zitten.