The Treasure of the Sierra Madre (1948)

“I think I'll go to sleep and dream about piles of gold getting bigger and bigger and bigger.” Sterke klassieker van John Huston. The Treasure of the Sierra Madre is een film over drie mannen die op zoek gaan naar goud, maar het is ook een film over hebzucht, waanzin en wat er kan gebeuren als je bezeten raakt door geld en macht. Howard (Walter Huston) en Curtin (Holt) hebben op tijd door dat er meer is dan geld en goud, en ze kunnen uiteindelijk smakelijk lachen om hun misfortuin. Dobbs (Bogart) gaat de andere kant op en verkoopt zijn ziel aan de duivel. Met een tragische en dodelijke afloop. De cinematografie is schitterend en de film voelt aan als een avontuurlijke reis door het snikhete landschap van Mexico. Een gewelddadige en tragische, maar soms ook grappige en gedenkwaardige reis.

Voor mij persoonlijk blijft dit 1 van de sterkere Bogart rollen die ik tot nu toe gezien heb, soms is de film wel wat aan de chaotische kant maar gelukkig niet al te langdradig voor zijn speelduur. Blijft een terechte klassieker!

De opening van de film. Bogart zet een verwaaide landloper neer in een bloedheet Tampico waar hij een rijke Amerikaan in wit pak bedelt om wat eet- en drinkgeld (een fijne cameo van John Huston). De sfeer is onmiddellijk gezet. Wat later na het wedervaren met de job van Bogart volgt dan in feite een sleutelscène in de groezelige slaapzaal. Het gesprek tussen Walter Huston, Tim Holt en Humphrey Bogart vat samen waarover het zal gaan: hebzucht en wat dat met een mens kan doen. De film draait rond psychologie en onderlinge relaties van de drie goudzoekers. En er is tijd genoeg om dat te exploreren aangezien ze aan mekaar overgeleverd zijn in het gebergte. Walter Huston is ontzettend belangrijk omwille van de kleur die zijn performance aan deze b & w film geeft. Verder speelt Humphrey Bogart wat mij betreft één van zijn beste rollen ooit. Lijkt hij initieel nog open te staan voor de rede, wordt hij langzamerhand overmeesterd door paranoia tot het helemaal uit de hand loopt. Tim Holt staat een beetje tussen beide karakters in, de meest ‘normale’ van het stel misschien. De boeiende plot wordt ondersteund en geleid door goed uitgewerkte nevenintriges tot het spectaculaire einde toe. En eerlijk gezegd: straf hoe men er na de anti-climax alsnog een positieve noot kan aan toevoegen. Maar het mag er zeker zijn. Een film die blijft nazinderen. Ook al omdat hij – zoals verwacht – mooi geschoten is door Huston en ondersteund wordt door een prima score van Max Steiner.