Der Müde Tod (1921)

Der Müde Tod vindt ik een mooie film. Het centrale verhaal wat in de film verteld wordt vindt ik erg intrigerend. Bernhard Goetzke als de dood heeft een enorm veel charisma en ook Lil Dagove zet een schitterende rol neer. In het middenstuk van de film worden drie episodes verteld. Die episodes vind ik wel wat wisselend van kwaliteit. Eigenlijk worden in alle drie de episodes min of meer het zelfde verhaal in een andere setting verteld. De manier waarop het verhaal in de derde episode verteld wordt sprak mij het meeste aan. De eerste twee episodes vind ik eerlijk gezegd niet zo veel aan. Wat vooral imponeert in de laatste episode zijn de special effects, erg knap gedaan voor een film uit 1921. Vooral het moment dat de tovenaar een soort miniatuur mini leger tovert vind ik erg mooi gedaan. Over mooie special effects gesproken, wat ik ook mooi gedaan vindt waren de geesten die aan het begin van de film door de muur heen gingen. Het slot stuk van de film verliep grotendeels volgens de verwachting, maar ik vond het laatste stuk van de film desalniettemin erg mooi. Het shot aan het eind van de film waarin de dood met zijn armen om de schouders van de twee geliefde de horizon tegemoet loopt vind ik trouwens erg mooi. Naast de het goede acteerwerk en de goede special effects wil ik ook mijn waardering uitspreken over de decors. Want de decors vond ik ook erg mooi gemaakt. De muzikale begeleiding tijdens de film vind ik ook mooi. Al met al vind ik Der Müde Tod een erg mooie film. Het is jammer dat de eerste twee episodes van het middenstuk toch wat middelmatig zijn. Maar gelukkig maakt de rest van de film een hoop goed. 4*

De meeste gebruikers hier vinden de drie historische episodes wel vermakelijk, maar ik sluit me toch bij mijn voorganger Woland aan : de eerste twee verhaaltjes zijn vrij flauwe avonturen, en de komische insteek van het derde verhaaltje schiet zijn doel volkomen voorbij wanneer je beseft dat hier iemand aan de dood probeert te ontsnappen (om nog maar te zwijgen over het feit dat de humor bijzonder flauw en erg boertig is). Wel leuk dat dat derde verhaal ondanks die luchtige toon en de daarmee gepaard gaande verwachting dat de vrouw nu eindelijk haar man zal kunnen redden toch niet goed afloopt, en dat brengt de kijker terug bij de fraaie en sombere raamvertelling. Setting, decors en sfeer zijn allemaal dik in orde, het trucwerk is imponerend en het personage van de Dood is indrukwekkend en nog steeds intimiderend, maar de drie te lichtvoetige "illustraties" staan voor mij een echt hoge waardering van deze film toch in de weg.

Fritz Lang en z'n vrouw Thea von Harbou baseerden zich losjes op een hindoeïstische mythe over een vrouw die de strijd aangaat met de god van de dood. Het lijkt wat op de Orpheusmythe, met omwisseling van geslachten. Ze maakten er een raamvertelling van waarin dezelfde acteurs in verschillende rollen en omgevingen terugkomen. Vooral de in Nederlands-Indië geboren Lil Dagover speelt een indrukwekkende vierdubbelrol. Van de Dood hebben ze een allegorische figuur gemaakt die gewoon z'n job doet, met de lichte tegenzin van de gemiddelde pendelaar. Hij loopt in het zwart gekleed, soms tegen het licht zodat je alleen z'n silhouet ziet. De kaarsen staan symbool voor mensenlevens. Als je vlam uitdooft, heb je je tijd gehad. Dat is de fatalistische boodschap. De drie verhaaltjes-in-het-verhaal spelen zich telkens op een andere locatie af. In de Midden-Oosterse stad, wellicht Bagdad ten tijde van het kalifaat, zien we minaretten, ogiefen en oriëntaalse ornamenten. Venetië heeft een brug en palazzo's. In China zijn er pagodes en oosterse gewaden. Grootschalige buitenscènes hebben veel figuranten en olifanten. Kleurfilters worden toepasselijk gebruikt: blauw voor duisternis, geel voor zonsopgang en rood voor vuur. De speciale effecten zijn leuk: schimmen die door een muur stappen, een leger van minisoldaatjes, een vliegend tapijt... Als je af en toe de pauzeknop indrukt, kun je rustig de tijd nemen om die sierlijke gotische tussentitels te lezen. Zes keer verschijnt er een strofe van een gedicht in een strak rijmschema. De woorden Frank en giaur worden gebruikt als scheldwoord voor een niet-moslim. Zo zit het actuele thema van religieuze tolerantie er ook in. Dit wervelende avontuur met sprookjesachtige en symbolistische elementen toont weer aan hoe hoog het artistieke niveau was in de Weimarrepubliek.