The Two Faces of Dr. Jekyll (1960)

Een film die vooral boeiend is door het sterke acteerwerk. Paul Massie doet het uitstekend als Dr. Jeckyl/Mr. Hyde. Ik vind vooral zijn gezichtsuitdrukkingen soms echt fantastisch. Daarnaast zet Christopher Lee in deze film ook weer een sterke rol neer. Verder zien de decors en kostuums er ook prachtig uit. Jammer genoeg komt de spanning alleen niet over. Ik voelde één keer een lichte rilling over mijn rug gaan (tijdens de onthulling van Lee's lichaam), maar verder was dit niet echt een spannende film. Nu moet ik zeggen dat ik het Jeckyll/Hyde verhaal nooit echt spannend heb gevonden, dus dit kan ook een kwestie van smaak verschil zijn. Ik denk dat het vooral voor de Hammer liefhebbers een leuke film is.

Deze Hammer versie van het gekende verhaal pakt het een beetje anders aan. Anders dan in het origineel is de slechterik een knappe jongeman en de goeie een sociaal incompetente binnenvetter. Da’s eigenlijk een interessante aanpak die vertrekt vanuit de psychologische aanname dat het kwade aantrekkelijk en verleidelijk moet zijn. De film heeft indertijd gefaald aan de kassa. De Amerikaanse verdeler vond het moreel niet verantwoord om hem in de USA uit te brengen en in de UK deed het op zich ook al niet veel. Niettemin vind ik het zelf zeker geen slechte film. Net zoals vele Hammer stalgenoten speelt het zich af in het Victoriaanse tijdperk en wordt dat hier kleurrijk weergegeven met de gekende productiedesign. Christopher Lee icoon is aanwezig, niet in de hoofdrol, maar speelt de rol van de corrupte en corrumperende vriend van Jekyll/Hyde. Regisseur van dienst Terence Fisher was niet heel enthousiast om deze film te maken, onder meer omdat er geen sympathieke karakters in zaten. Over dat laatste heeft hij wel een punt. Anderzijds vind ik dat de film daarmee ook een dubbele laag heeft. De echtgenote van Jekyll/Hyde en haar minnaar zijn - vanuit de Victoriaanse morele visie - ook te beschouwen als ‘verdorven’, alleen zetten ze een masker op. Hypocrisie. Terwijl de ‘verdorvenheid’ van Hyde een meer expressieve versie is van het dagdagelijkse ‘kwaad’. Geen echte topper maar toch valt er genoeg aan te beleven en met een verzorgde productie erbij is het wel genieten van het Victoriaanse tijdperk.