Fanfare (1958)

Sinds een tijd ben ik mij gaan verdiepen in oudere films. zo ook Nederlandse klassiekers zoals Fanfare van Bert Haanstra. Nu heb ik de film gister bekeken en ik moet zeggen dat deze mij goed is bevallen. Mijn vooroordeel was dat het een beetje een oude langdradige film zou zijn. Echter heeft ie mij geen seconde verveeld. Het is een soort mix van komedie, drama en natuurlijk Nederlandse nostalgie. Al met al raad ik deze film aan, vooral voor de gene die Geïnteresseerd zijn in de Nederlandse film van vroeger.

Een klassieker van de noorderburen waarvan ik nog nooit gehoord had, moest het niet zijn door de Allemaal Film serie. Wat een geinige film! Leuk geacteerd en een dragend scenario dat ruimte geeft aan een aantal bijzondere typetjes in het dorp. Het is een komedie waarbij ik verschillende keren hardop heb kunnen lachen met de (dol)komische situaties. De film valt wat mij betreft nergens 'dood' maar blijft lekker doorstomen tot het eind. Het feit dat ik zelf de ervaring heb muzikant te zijn in een (amateur)orkest heeft zeker ook bijgedragen aan mijn kijkplezier, omwille van een aantal zaken die nog steeds herkenbaar zijn, ondanks de leeftijd van de film. Bijvoorbeeld het repeteren in een café achterafzaaltje om nadien samen een pint te nemen, het gedoe met dirigenten (veel bepalend toch), de gemoedelijke sfeer (die in de film dan wel onder druk staat). De finale is ronduit hilarisch wanneer het publiek op het concours volledig uit zijn bol gaat alsof zonet Elvis in eigen persoon heeft opgetreden Verder erg genoten van die jaren vijftig sfeer (het leek allemaal wat eenvoudiger toen of is dat de magie van film?), de wondermooie polderlandschappen en de slimme integratie van natuurbeelden door Bert Haanstra. Ik zal van deze man nu ook maar eens een documentaire moeten gaan bekijken. Maar dat lijkt me zeker geen straf. Heerlijke affiche trouwens.

Het lijkt wel of Don Camillo en Peppone naar het lieflijke Giethoorn zijn afgezakt, evenwel zonder superieure raadgever en gelukkig maar zonder politieke bedoelingen, al is omkooppolitiek wel eens nuttig in deze geslaagde komedie van weleer die zeker nog bekijkbaar is en een brokje grappig amusement bezorgt. Hans Kaart en Bernard Droog - beiden dat zelfde jaar nog te zien in Fons Rademakers "Dorp aan de Rivier" - zijn de koppige opponenten die hun rol vol vindingrijke pesterijen uitstekend vervullen, maar ook de rest van de cast valt ook best mee in hun pittoreske vertolkingen. Plezierig, tot de muziek toe, al zit er soms een valse bij.