Save the Last Dance (2001)

Dansfeelgood. Hoewel het qua opzet niet precies een feelgood film is, heeft de sfeer die er in bakken overheen ligt toch wel dat effect op me. Simpel en rechtdoor, geen verrassingen in het plot, geen overbodige complicaties die niet in het concept passen. Wel een beetje moraliserend, deze alweer 13 jaar oude MTV productie - beeld van een andere generatie ondertussen alweer. Clash tussen braaf en bad, wit en zwart, lijden of er wat van maken. Het geheel drijft volledig op Julia Stiles, die hier ietwat als rolmodel wordt neergezet door MTV. Met af en toe een aangever van Sean Patrick Thomas. Samen een leuk stel, mooie chemie tussen beiden. De flitsende montage tijdens de wat serieuzere dans-actiescenes doen wel wat vermoeden dat Julia wat moeite met de passen had. Of zo niet, dan wekt het toch wel ietwat die suggestie.

“That’s okay, I’ll dance in circles, probably around you.” Een aardige film. Het verhaal mag dan wat clichés bevatten maar er wordt in ieder geval een poging gedaan om een interessant verhaal te vertellen. Sara (Julia Stiles) is opgegroeid met ballet en moet naar een nieuwe, overwegend zwarte school waar ze in aanraking komt met hiphop. Ze heeft een nog niet helemaal verwerkt trauma en wordt verliefd op Derek (Sean Patrick Thomas). De film bewandelt geen nieuwe paden en toch heb ik me wel vermaakt. De film heeft een bepaalde sfeer en stijl die me wel bevalt en regisseur Thomas Carter heeft een visie over hoe de film eruit moet zien en door zijn strakke regie komt dat goed naar voren. Maar het grootste pluspunt zijn de acteurs. Stiles is voortreffelijk als jonge vrouw die opeens in een hele nieuwe wereld wordt gedropt. Maar ook Thomas is sterk en samen hebben ze een goede chemie en hun relatie wordt mooi opgebouwd. Kerry Washington is ook goed en Terry Kinney heeft een kleine rol als vader van Sara maar doet het uitstekend. Save the Last Dance is geen wereldschokkende cinema maar als coming of age drama/dansfilm voldoet het wel.

Compleet zinloze avond met gedwongen dansfilm doublebill en bier deel 2: Dit was dan weer helemaal niks. Twee volledig charismaloze leads, een One Tree Hill achtig 'ik los mijn puberproblemen op door lange monologen te houden' scenario en de lijzige naar jaren '50 melodrama neigende cinematografie (met nog eens een onmogelijke interraciale relatie om het helemaal als een derderangs Far From Heaven te laten aanvoelen) helpen de film naar verdoemenis. Soundtrack bestaat uit wat willekeurig bijeengeraapte hiphop en de speelduur is ondraaglijk lang.